Χρονικό: Μάρτυρες του Σικάγο

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΙΓΑΓΟ

Τα αρχικά γεγονότα, που εγκαθίδρυσαν την

Πρωτομαγιά και το εργατικό 8ωρο.

.

tumblr_mm2dx87txf1qf5sgyo1_1280ββ

.

Αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την ύφεση του 1873-79, ακολούθησε ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, βασισμένη στα υψηλά ποσοστά εκμετάλλευσης της υπεραξίας μεταναστών εργατών. Οδηγούμενοι από την επιβίωση, οι οικονομικοί μετανάστες κατέφθαναν ανά εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως από Γερμανία, Τσεχία, αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο σε λιμάνια όπως αυτό του Σικάγο, προκειμένου να δουλέψουν με ελάχιστο ωράριο τις 60 ώρες ανά 6ήμερη εργατική βδομάδα και 1,50 δολλάριο μεροκάματο. Οι αντιξοότητες των συνθηκών ήταν ασφαλώς ανάλογες, με τα αφεντικά να ασκούν σωματική βία, να απολύουν με ταξινόμηση σε μάυρη λίστα, να εκβιάζουν και να στρατολογούν ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας, απεργοσπάστες και κατασκόπους για να διχάζουν τους εργάτες.
.
HACAT_V45
.
Αυτό οδήγησε τη πόλη του Σικάγο να γίνει εκτός από εμπορικό δίαυλο της εποχής, ορόσημο οργάνωσης για την Εργατική Τάξη, αλλά και στέγη δικτύωσης των διεκδικήσεων από και για τα ίδια τα χέρια όπου ουσιαστικά την έχτισαν. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής επιβράδυνσης ανάμεσα στο 1882 και το 1886, ενεργοποιήθηκαν Σοσιαλιστικές και Αναρχικές οργανώσεις που μαζικοποίησαν και διεύρυναν τα αιτήματα της Εργατικής Τάξης. Αναμεσά  τους οι ”Ιππότες της Εργασίας”, οι οποίοι αν και δεν συνέναισαν στα  ανατρεπτικά προτάγματα των προαναφερθέντων δεκαπλασιάστηκαν από 70.000 σε 700.000 μέσα στη διετία 1884-86 και υποστήριζαν το κοινό σύνθημα ”8 ώρες δουλειά, 8 ώρες διασκέδαση, 8 ώρες ξεκούραση”.
.
8hours1886Chicago
.
Ακόμη και αν αυτό ήταν κάτι αρκετά προχωρημένο για τα δεδομένα της εποχής, οι διεκδικήσεις δεν σταματούσαν εκεί. Το κίνημα των Αναρχικών αριθμούσε από μόνο του αρκετές χιλιάδες και είχε κατανεμηθεί αφενός στη γερμανόφωνη εφημερίδα ”Arbeiter-Zeitung” (= Εργατική Ώρα) με συντάκτη τον Αυγούστο Σπάις και αφετέρου, στη συνάσπιση ενός ένοπλου μετώπου δράσης. Η επαναστατική του στρατηγική επικεντρωνόταν σε μια σειρά αλεπάλληλων πετυχημένων χτυπημάτων ενάντια σε αστυνομία και εμπορικούς κόμβους της εποχής, που θα ανοίξει το δρόμο στους εργάτες για μαζικότερες συγκρούσεις, τη κατάρρευση της καπιταλιστικής οικονομίας και εν τέλει, τη συγκρότηση μιας ελευθερο-σοσιαλιστικής. 
.
HACAT_A13B
               
.                 
Τον Οκτώβρη του 1884, η Ομοσπονδία Εμποροϋπαλλήλων και Σωματείων ανακύρηξε ομόφωνα πως η 1η Μάη του 1886 θα είναι η μέρα εγκαθίδρυσης του εργατικού 8ώρου. Όσο η ημερομηνία αυτή πλησίαζε, όλο και περισσότερα σωματεία διοργάνωναν απεργίες που θα υποστήριζαν το εν λόγω αίτημα με αποτέλεσμα τη συμμετοχή 500.000 απεργών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, που βγήκαν στους δρόμους. Οι αρχικοί αριθμοί, προθυμοποιούσαν ακόμη περισσότερο κόσμο να συμμετέχει, κάνοντας για παράδειγμα τους 30.000 διαδηλωτές στο Σικάγο να φτάσουν στους 80.000, οδηγούμενοι από τον Αναρχικό ιδρυτή της ”Διεθνούς Οργάνωσης Εργατών” Άλμπερτ Πάρσονς και την οικογενειά του στη λεωφόρο Μίσιγκαν. Με τον ίδιο τρόπο, ακολούθησαν οι πόλεις Ν. Υόρκη, Ντιτρόιντ και Μιλγουόκι.
.
labor-day-parade-1882-granger
.
Τη 3η Μάη, απεργοί συναντήθηκαν στο εργοστασίο της εταιρείας θεριστικών Μακόρμικ. Όλοι οι συμμετέχοντες σε σωματεία είχαν κλειδωθεί έξω από το Φλεβάρη και επιτεθεί από φύλακες της ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας Πινκερτον σε προηγούμενη απεργία, το 1885. Οι ολιγάριθμοι απεργοσπάστες από την άλλη, βρισκόντουσαν διαρκώς αντιμέτωποι με τα σωματεία στη καθημερινή τους προσπάθειά να μπουν στο εργοστάσιο, παρ’όλο του ότι βρίσκονταν υπό τη φύλαξη 400 αστυνομικών, οι οποίοι και εκείνη τη μέρα άνοιξαν τυφλά πυρ στο πλήθος. 2 εργάτες σκοτώθηκαν, μέχρι να ακουστούν οι φωνές του Αυγούστου Σπάις που προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα.  
.
HACAT_V17.tif
.
Εξοργισμένοι από αυτή την έξαρση καταστολής, οι τοπικοί Αναρχικοί έσπευσαν να τυπώσουν φυλλάδια που καλούσαν την επόμενη μέρα στη πλατεία Χέιμάρκετ, που ήταν σημαντικό σημείο εμπορικής συναλλαγής. Τα φυλλάδια, σε γερμανική και αγγλική γλώσσα, έγραφαν ότι η αστυνομία δολοφόνησε εργαζομένους για χάρη των συμφερόντων και προέτρεπε τους εργαζομένους να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους. Η επικεφαλίδα έλεγε ”ΕΚΔΙΚΗΣΗ – ΕΡΓΑΤΕΣ ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ”.
.
HACAT_PE6
.
Όσο στις 4 του Μάη οι Αυγούστος Σπάις, Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν μιλούσαν σε ένα πλήθος 3000 ατόμων επάνω σε μια καρότσα, μεγάλη αστυνομική δύναμη παρακολουθούσε από κοντά. Κατά τις 22.30 το βράδυ, την ώρα που ο Φίλντεν τελείωνε την ομιλία του, οι αστυνομικές δυνάμεις διογκώθηκαν και έπειτα ξεκίνησαν να κατευθήνονται σε σχηματισμό προς τη καρότσα, διαλύοντας βίαια τη συγκέντρωση. Ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εκτοξεύθηκε προς το μέρος τους, σκοτώνοντας τους 7.
.
2-haymarket-riot-1886-granger
.
Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ στο συγκεντρωμένο κόσμο, που απάντησε επίσης πυροβολώντας και τραυματίζοντας σοβαρά 60 αστυνομικούς. Συνολικά 4 εργάτες σκοτώθηκαν και άλλοι 70 κατέληξαν τραυματίες, αριθμός που έκανε τον τότε αξιωματικό Μάικλ Σάακ να περηφανεύεται για την ”υπεροχή” των δυνάμεων καταστολής.
.
1demaio1886
.
Την επόμενη ημέρα, ακολούθησε ένα εκτενές ”κυνήγι μαγισσών” από τις Αρχές που εισέβαλαν σε πολλά σπίτια της πόλης, αλλά και το συστημικό Τύπο που συκοφαντούσε καθημερινά τα συνδικαλιστικά κίνητρα. Οι Νιου Γιορκ Τάιμς έγραψαν μάλιστα, για ”αυτοάμυνα των αστυνομικών στην επίθεση της απεργιακής συμμορίας”. Τα σωματεία εκδιώθηκαν, Αναρχικοί απεικονίζονταν σα δαιμονοποιημένες φιγούρες σε αφίσες για πειθώ της τότε πρωτοεμφανιζόμενης μεσαίας τάξης αλλά και ως εκφοβισμός για την ακεραιότητα της ιδιωτικής περιουσίας, ενώ πολλές οργανώσεις σα τους ”Ιππότες της Εργασίας”, απαρνήθηκαν κάθε συσχετισμό με τον Αναρχικό χώρο και εξίσωσαν τις πρακτικές του με αυτοκτονία. 
.
HACAT_V111
.
Στις 5 Μάη, η αστυνομία εισβάλει στα γραφεία της ”Arbeit-Zeitung” και συλλαμβάνει τον Αυγούστο Σπάις, τον βοηθό συντάκτη Μάικλ Σουάμπ και το τυπογράφο Άντολφ Φίσερ.

.

.

Μιας και δεν υπήρχαν αποδείξεις ως προς το ποιος πέταξε τον εκρηκτικό μηχανισμό, ως πειστήριο χρησιμοποιήθηκε ένα από τα φυλλάδια που καλούσαν τους εργάτες στη πλατεία Χέιμαρκετ. 2 ημέρες μετά, η αστυνομία εισβάλει στο σπίτι του Λούις Λινγκ και ανακαλύπτει βόμβες σε προπαρασκευαστικό στάδιο. Ο σπιτονοικοκύρης του, αρχικά απειλούμενος ως ύποπτος, συνεργάστηκε αναγνωρίζοντας τον Λινγκ ως βομβιστή. Το κράτος ακολούθησε την ίδια τακτική και με ένα συνεργάτη του Αυγούστου Σπάις, ονόματι Μπαλτάζαρ Ραού. Ο Ραού ισχυρίστηκε πως Ο Σπάις, όπως όλοι οι κατηγορούμενοι είχαν πειραματιστεί με αυτοσχέδιες βόμβες και πως έκαναν χρήση κωδικοποιημένων λέξεων ανάμεσα στις δημοσιεύσεις της Arbeit-Zeitung, ως συνθηματικό για χρήση βομβών στη πλατεία Χέιμαρκετ.
.
HACAT_A14A
.
Μαζί με τους Σπάις, Σουάμπ, Φίσερ και Λινγκ ως ύποπτοι κατηγορήθηκαν οι Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν, ως τα κοντινότερα άτομα που βρισκόντουσαν στο σημείο ρίψης της βόμβας. Τέλος, συλλήφθηκαν οι Όσκαρ Νιμπ και Τζωρτζ Ένγκελ, λόγω παλαιότερης γνωστοποίησης των πεποιθησεών τους από τις Αρχές. Η δίκη κράτησε 3 βδομάδες, με απομάκρυνση όλων όσων είχαν τη παραμικρή συνδικαλιστική, οικογενειακή ή φιλική σχέση από την αίθουσα. Οι 8 κατηγορούμενοι κρίθηκαν όλοι ένοχοι και καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό, εκτός του Νιμπ που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση. Στο άκουσμα της δικαστικής απόφασης, ο Νιμπ κατέδειξε τον αξιωματικό Σάακ λέγοντας πως διοικεί τη χειρότερη συμμορία στη πόλη, που πλιατσικολογεί σπίτια φτωχών εργαζομένων.
.
ihaymar001p1
.

Μια μέρα πριν τον απαγχονισμό, ο Λουίς Λινγκ επέλεξε να αυτοκτονήσει, μη θέλοντας να χαρίσει τη θανατωσή του στο κράτος. Στις 11 Νοέμβρη 1887, λίγες στιγμές πριν τον απαγχονισμό, ο Σπάις φώναξε τη φράση ”Θα έρθει η μέρα όπου η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα”.

.

HACAT_V31B

.

Ουσιαστικά, η λασπολόγηση του αγώνα με αφετηρία το Χέιμαρκετ, δεν τελείωσε ποτέ. Οι  σχολιασμοί των εφημερίδων και οι τερατόμορφες απεικονίσεις των Αναρχικών όχι μόνο συνεχίστηκαν αλλά και πλύθαιναν μετά την εκτελεσή τους, ενώ το βιβλίο που εξέδωσε ο αξιωματικός Σάακ, ενέπνευσε φόβο απέναντι σε απεργούς και μετανάστες παγκοσμίως.

.

Haymarketaffairmemorial

Advertisements

Όταν η καταστολή διαφοροποιεί τις… ”αντισυστημικότητες”.

bfzsj_eieaet-24

.

Για όσους γνωρίζουν δεκαετίες τώρα το τί εστί φασίστες, μέχρι αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κατάστασης με την επίσημη εισχώρησή τους στο κοινοβούλιο, η έκβαση της αντιφασιστικής που καλέστηκε το Σάββατο με στόχο την αναχαίτιση της επετειακής χρυσαυγιτομάζωξης, ως προς το μεγαλύτερό της κομμάτι δεν ήταν παρά προγεγραμμένη. Μια τριακοσαριά γλόμποι να κάνουν χρήση της στρατιωτικής λέσχης αξιωματικών όσο κάμερες με ευρυγώνιο φακό τους τραβάνε από πανοραμικές γωνίες ώστε να φαίνονται μιλούνια, απανωτές περιφράξεις μπάτσων στη περίμετρό τους και εμείς, με τα πενιχρά μας μέσα αλλά και τους αριθμούς μας, να είμαστε οι μόνοι που αντιμετωπίζουν την απαγόρευση διαδηλώσεων στο κέντρο, σα το τρελό του χωριού.

.

.

Με όση φαντασία μπορούμε να διαθέσουμε (ίσως και λιγάκι παραπάνω από αυτό), ας προσποιηθούμε για λίγο ότι παραμερίζουμε τη τιτάνια αντιφατικότητα του να εφάπτεις όχι μόνο στο συγκεκριμένο (με το πλούσιο άλλωστε ιστορικό), αλλά σε οποιοδήποτε κόμμα τον όρο της ”αντισυστημικότητας”, που η αστική δημοκρατία έχει φροντίσει να ξεστομίζεται για πάρτη των ναζιστικών παιδιών της και στα πιο δύσβατα κατσάβραχα της χώρας, ενώ μέχρι χθες στο άκουσμα θα θύμιζε στη καλύτερη των περιπτώσεων εξωγήινη γλώσσα. Ένα λοιπόν ”αντισυστημικό κόμμα” εξαρχής, δε μπορεί και αυτό να έχει στη δουλεψή του ένα φύση-θέση δικό του ρουφιανάκι/πασπαρτού της ΓΑΔΑ σα τη δημοσιογράφα Νάντια Αλεξίου να ασκεί δημοσίως την αδιαμφισβήτητη αντικειμενικοτητά της; Ή, έστω έναν δικό του άνθρωπο στις κρατικές δυνάμεις καταστολής σα το γνωστό για υπερβάλλοντα ζήλο διμοιρίτη Δαρείο, να αναλάβει βρε παιδί μου μια περιφρούρηση κατά παραγγελιά; Ή μήπως δε μπορεί να απολαύσει τα μπονουσάκια που του… ”’ΣΚΑΪ” η δεξιά εργοδοσία, όταν σκεπάζει τις πολιτικές του δολοφονίες με οπαδικά κίνητρα, ή διατυμπανίζει πως οι κατά τ’άλλα διεθνιστές πολιτικοί του αντίπαλοι βρήκαν κάποιο λόγο και επιτέθηκαν σε πολιτικό πρόσφυγα από Τουρκία, την ώρα που τον άφησαν αναίσθητο στο ξύλο τα ΜΑΤ όσο ήταν με χειροπέδες και έπειτα του ασκήθηκε δίωξη;

.

264496_10200464567375679_946967061_n

.

Εμπρός λοιπόν, βγάλτο από μέσα σου. Σε κόβω κομματάκι ακριβοδίκαιο. Θα μου πεις και όταν το καθεστώς από εκεί που μας έχει συνηθίσει σε πλήρη αδιαφορία για τις περισσότερες κομματικές συγκεντρώσεις, φτάνει σε σημείο να αμολά όσους πάνοπλους ούγκανους διαθέτει, μέχρι και στο εσωτερικό των σταθμών συγκοινωνίας τους οποίους ξεχειλίζουν στο χημικό; Αυτό δεν λέει κάτι, έστω και στο ελάχιστο, για τη φύση της πραγματικότητας (λέω εγώ τώρα);

.

bfag0prcyaarztu.jpg_large.

Και τί πάει να πει αυτό, θα είναι η απάντηση που θα πάρεις. Τί πάει να πει ακόμα και που οι 15 προσαγωγές διαθηλωθέντων αντιφασιστών μετατράπηκαν ξαφνικά σε συλλήψεις, με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα; Είναι εξάλλου πασιφανές ότι μία πραγματική ”αντισυστημική” δύναμη (σα τη ΧΑ δατ ιζ), αντιμετωπίζει της ίδιας βαρύτητας κατηγορίες μόνο όταν εμπλέκεται με εμπόριο σαρκός, προστασία μαγαζιών ή λοιπές ποινικές παραβάσεις και πάλι, με τη σκοπιμότητα προειδοποίησης από μπαμπά – κράτος / μαμά – Δεξιά και επουδενί κάποια πολιτικής φύσεως καμπάνα. Μη μου προσπαθείς τώρα να εξισώσεις την αστειότητα αυτών των πραγμάτων, με το να λες ”όχι” στο ναζιστικό κόμμα της χώρας… Δεν είναι όλα ίσα και όμοια.

.

bfarhw4iuaarqcq

.

 Αυτά τα ολίγα ήταν το ”μάθημα” που προκύπτει από την αντιφασιστική συγκέντρωση του Σαββάτου, στο Σύνταγμα. Ξέρω, είναι πολλά τα ερωτηματικά σου, αλλά μην επιμένεις και πολύ. Για να σου λένε 2+2=5, δε μπορεί, τόσο θα κάνει. Και χάρη σου κάνουν, αφηνοντάς σε να ζητάς και… διευκρινήσεις από πάνω. Στη τελική, ποιον πρόκειται να πιστέψει ο νοικοκυραίος, αυτόν που του χαϊδεύει τα αυτιά ταϊζοντάς τον απλόχερα με άλλοθι της πολιτικής ”προδοσίας” ή εσένα, που με τους αγώνες σου τολμάς και του θυμίζεις διαρκώς τα αποτελέσματα της βραχύχρονης βολεψιάς του; Νισάφι πχια, δηλαδής.

.

2+2+5_ec3054_4727036

Όταν το απομύζειν, καταντά… απόλαυση.

Αυτή τη φορά δεν πέρασαν και εντελώς αψήφιστες οι καταγγελίες όσων επιβίωσαν από τη τελευταία δολοφονική επίθεση του ελληνικού λιμενικού σώματος, σε βάρκα μεταναστών κοντά στο Φαρμακονήσι. Η περιγραφή του πραγματικού προσωπείου της... ''εθνικής ενότητας'' από όσους τη βίωσαν από κοντά με αντίτιμο το θάνατο για 12 συγγενείς τους, επικυρώνει αν μη τι άλλο πως όσο περισσότερο καταδικάζει περιφραστικά ένα κράτος τη βία, τόσο περισσότερο θέλει και να τη μονοπωλεί.

.

.

.

Όπως ήταν αναμενόμενο, μπήκαν με τη μία στο... ''αυτόματο'' όλες οι εμετικές ανακοινώσεις των σχετικών κρατικών εκπροσώπων. Με ασυμάζευτη την εμφανή ενοχή αλλά παράλληλα διατηρώντας και το μπρουτάλ δεξιό μπλαζέ, η ταχύτητα της ανταπόκρισης ήταν τέτοια που ούτε κάποιου είδους προσυμφωνημένο πρωτόκολλο να υπήρχε για τέτοιου είδους περιπτώσεις (λέω εγώ τώρα):

.

«… δεν πρέπει να πέφτει λάσπη, ιδιαίτερα σε ανθρώπους σαν τους άνδρες του λιμενικού που κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες και για την προστασία των συνόρων και για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. »

Σ. Κεδίκογλου – Κυβερνητικός εκπρόσωπος για Φαρμακονήσι

.

«Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν άσυλου στη χώρα. Ο Μουίζνιεκς και διάφοροι άλλοι θέλουν να προκαλέσουν πολιτικό θέμα στην Ελλάδα.»

Μ. Βαρβιτσιώτης – Υπ. Ναυτιλίας για Φαρμακονήσι

.

«Οι κατηγορίες κατά του Σώματος  είναι άκριτες, βιαστικές και γενικευμένες που αποσκοπούν μόνο στη δημιουργία εντυπώσεων  και τη μείωση του κύρους  του Λιμενικού»

Ανακοίνωση του αρχηγείου του Λιμενικού

.

«…Όμως είναι επίσης προφανές ότι η τρομοκρατία μπορεί να εκμεταλλευθεί το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης προς όφελός τους. Σε καθε περίπτωση η τρομοκρατία συνδέεται με διάφορες μορφές οργανωμένου εγκληματικότητας.»

Ν. Δένδιας – Υπ. Δημοσιας Τάξης, με αφορμή το Φαρμακονήσι

.

1545624_671720569517590_752390069_n.

Αν και για τα περισσότερα μη επιφανή στον επίσημο δημόσιο λόγο πολιτικά υποκείμενα, δεν προκαλεί απολύτως καμμία έκπληξη το διεθνές ξεμπρόστιασμα του λιμενικού σώματος για το εκ θεμελίων ποιόν του, το να ειπωθεί από κάπου έστω και ένα ''σας τα λέγαμε'' θα ήταν ακόμη πιο θλιβερό και από τη πίκρα για το ίδιο το συμβάν. Μία εγκράτεια που στην ευγενέστερη περίπτωση, επιβάλεται να διατηρηθεί σε εκ διαμέτρου αντίθετο βαθμό για τον θύτη - θεσμό ως προς το σύνολό του, αλλά ακόμη περισσότερο για τον ηθικό αυτουργό. Η δολοφονία στο Φαρμακονήσι δεν ήταν ούτε μία... ''στραβή'' που έκατσε στη προσπάθεια των αρχών για το αντίθετο, ούτε ''εξωστρακισμός''. Ήταν απλά μία περίπτωση του κανόνα, που έτυχε ευρύτερης κοινωνικής ακρόασης.

.

Τώρα λοιπόν που όσοι εναπομείναντες θα μπορούσαν ακόμη να ενδιαφερθούν, έχουν μάθει για τα τελευταία θύματα που βούλιαξε με λύσσα και περηφάνια η γαλανόλευκη στο πάτο του Αιγαίου, μένει να προσθέσουν από πάνω και το αλάτι που ρίχνουν περιπαιχτικά στη πληγή τα απανταχού παρόντα καθεστωτικά φερέφωνα. Το βραβείο δε το παίρνει όμως οποιοδήποτε από αυτά, που επίσης χωρίς ελαφρυντικά συνεισφέρει το λιθαράκι του στο δαιδαλώδες ιστό τηλεκαταστολής. Συγκεκριμένα, μιλάμε για το ίδιο ακριβώς τηλεοπτικό μαγαζάκι που μεταξύ τόσων και τόσων άλλων, έχει προσθέσει εξεγερσιακούς ήχους στο βίντεο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δείχνει... βιντεοκλίπ της δεκαετίας του 90' για να πείσει περί θεσμικής ελαστικότητας απέναντι σε αποδρασθέντες πολιτικούς κρατουμένους του 2014 και που τοποθετεί την (όλως τυχαίως) συσχετισμένη με βαριά βιομηχανία όπλων σαθρή φιγούρα της Τρέμη, να ισχυρίζεται κιόλας πως ηθικολογεί, συντονίζοντας την εισροή όλου αυτού του ωχετού στα ήδη αποχυλωμένα από πενιχρό μεροκάματο, λογαριασμούς και (ναι, ακόμη) αμερικάνικο όνειρο μυαλά των νοικοκυραίων. Το λόγο φυσικά έχει ο βετεράνος στον υπερβάλλων ζήλο, δελτίο ειδήσεων του Μέγκα και ο αποθρασυμένος σχολιασμός του Πρετεντέρη για τους νεκρούς πρόσφυγες.

.

.

750px-Caution_blank.svg_

.

Οκ, μπορώ να αντιληφθώ το πως η αδρή μίσθωση μπορεί να κινητοποιήσει τέτοια επίπεδα μαεστρίας στο τσιμπούκωμα του Σατανικού καυλιού, χωρίς κάπου επί τω έργω να υποβόσκουν ψήγματα σαδιστικής τάσης. Τζαστ Μπίζνες. Θέλω να πω, δε μπορεί. Από τον ελεγκτή της συγκοινωνίας μέχρι το πρωθυπουργό, παίζει έστω και μία σχετική οριοθέτηση στη μοβόρα τέρψη του εκάστοτε επαγγέλματος. Εμπεριστατωμένα όχι συνειδητά άρα και για τη καλή τους τη ψυχή, αλλά έστω σαν βιολογικός μηχανισμός αποστασιοποίησης από την εμμονική διαταραχή. Κοτζάμ εξυπνάγκουρας υποτίθεται πως το παίζω, τουλάχιστον αυτό το γαμημένο πράμα πρέπει να μου είναι κατανοητό. Παρ'όλα αυτά, έρχονται κάτι τέτοιες στιγμές ονείρωξης και για το πιο τελειωμένο συνωμοσιολόγο, που φαντασιώνεται αυτά τα συνειδησιακά κουφάρια ως ρεπταλιανά νεφελιμάκια του Ερέβους.

.

1545967_1457973034414604_1501087436_n

Αυτοί είναι όμως οι συνειρμοί, όταν το χειρότερο που θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί για την ανθρώπινη φύση συναντά τη πραγματικότητα. Όταν τα ρητά περί δουλειάς και ντροπής ωχριούν και ο κυρ Πρετεντέρης μας δείχνει στις καλύτερές του, όταν πιάνει στο προφορικό του αφοδευτήρα ανθρώπινες ζωές, που σκότωσαν τα κατά τ'άλλα καθαγιασμένα εθνικά συμφέροντα τα οποία και υπηρετεί με αφοσίωση μεγαλύτερης και από αυτής του Ρένφιλντ. Α. Και όταν το ναζιστικό κόμμα της χώρας, αρχίζει να ξεμένει από θεματολογία για άσκηση αντιπολίτευσης στο ίδιο το χέρι που το τάιζε για δεκαετίες, ώστε να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Πράγμα που τριπλάρει και δίνει πάσα στο βαθύτερο πολιτικό επίπεδο, όπου όλη αυτή η καλτο-θριλλερικού τύπου κομπανία  την οποία οι πάντες, ανεξαρτήτου αντιλήψεων  (εκτός φυσικά ιδίων και ομοίων) αγαπάμε να μισούμε, καταδεικνύει για άλλη μια φορά την άμεση συγγένεια του νεοφιλελευθερισμού με τις πιο ακραία συντηρητικές εκφάνσεις του πολιτικού φάσματος. Γιατί, άλλο πράμα είναι οι ενστικτώδεις απόπειρες αυτοσυντήρησης της μπουρζουαζίας με τα όσα χυδαία έχει άλλωστε στο πετσί της να εκφράζει και άλλο ο μαχητικός θατσερισμός, που με το ζόρι κρύβει γωνίες σβάστιγγας κάτω από τις αλλεπάλληλες επιστρώσεις κοσμημάτων. Νεοφιλελευθερίζων φασισμός μεν, φασίζων νεοφιλελευθερισμός δε.

Όπως και να'χει, αφενός απειροελάχιστες οι ουσιαστικές διαφοροποιήσεις στο υπάρχον και αφετέρου  εσύ είτε έτσι είτε αλλιώς, τα ίδια θα ακούσεις. Πως δηλαδή, αν δεν τους είχαμε (ναι, σε α' πλυθηντικό) βυθίσει, το κακό θα το είχε λουστεί η αφεντιά σου. Γιατί; Γιατί έχουμε ήδη πλεόνασμα. Όχι σαν αυτό που τσεπώνουμε από Ε.Ε. και ο κάθε Πρετεντέρης σε προγραμματίζει να σκέφτεσαι αυτομάτως, ξύπνα. Πλεόνασμα στο δυναμικό δουλείας σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειας, προκειμένου να συντηρείσαι εσύ και ο τρόπος ζωής σου. Τα χωράφια, οι κατασκευές, η κτηνοτροφία σφίζουν από ''Μανωλάδες'', που προκειμένου να επιβιώσουν προθυμοποιούνται να σε σηκώνουν στις πλάτες τους σχεδόν αφιλοκερδώς. Έθνος είμεθα, κύριε. Και το έθνος είναι η ανώτατη μορφή επιχείρησης. Με την ανώτατη μορφή απόλυσης, ας γουέλ.

Για αυτό μην μου ανησυχείς, γόνε της λαμπρότερης χώρας όλου του γνωστού μας Σύμπαντος εσύ. Το σίγουρο είναι ότι τώρα που παίζει μια ντουζίνα λιγότεροι φτωχοδιάβολοι οι οποίοι τόλμησαν να… ”επιλέξουν” εισβολή στο αμόλυντο έθνος σου, είσαι ασφαλής στο ανάλογο εσωτερικό του. Η διαφορά στη πίεση της κάνης ενάντια στο κροταφό σου, πρέπει να είναι ήδη αισθητή.

Διαφημίσεις και επιστρέφουμε.

400px-Gun_remote_control

Κρατικός ”Αντιφασισμός”…και άλλα εικονογραφημένα.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ”ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ”… ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ.

Οι συγκλίσεις και ο ειρωνικός αντίκτυπος της σύγκρουσης, ανάμεσα στα ομογενή ακροδεξιά έγκατα.

gkania

Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την πολύπλευρη προώθηση της Χρυσής Αυγής και την απότομη διόγκωση των εκλογικών ποσοστών της, γίναμε μάρτυρες άλλης μιας μηντιακής παράστασης, της οποίας η έκταση ξεπερνά ακόμη και τα πλέον τόσο ξεχειλωμένα προσχήματα του κράτους.

Μετά από ένα απώγειο σύγκλισης μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού της Νέας Δημοκρατίας με τον ιδεοκεντρικό φασισμό της Χρυσής Αυγής, η πρώτη από τις δύο πλευρές του δεξιού νομίσματος βρήκε την άλλη να οδηγεί τη συνεργασία τους στα πρόθυρα επικοινωνιακού εκτροχιασμού.

.

Παρ’όλο που ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δεν ήταν ούτε ο πρώτος και σίγουρα δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος νεκρός από τα αδίστακτα χέρια της ακροδεξιάς, η δικιά του δολοφονία την εξώθησε να προβάλει ένα ολόκληρο σχίσμα στο ίδιο το εσωτερικό της, προκειμένου να αποσυμπιέσει μία επικείμενη κοινωνική έκρηξη – αλλά και να εκμηδενίσει ένα βραχύχρονο ιστορικό κοινής πολιτικής, στα μάτια της κοινωνίας. Κάνοντας μία αναδρομή σε αυτό, γίνονται κραυγαλέα καταφανείς, δύο όχι και τόσο παράλληλοι δρόμοι.

.

Από τη μία, δεσπόζει η Νέα Δημοκρατία. Ακροβατώντας στα όρια του κεντροδεξιού πολιτικού άξονα, άφησε ευχαρίστως πίσω και το προσωπείο της μεταμοντέρνας, αστικής παράταξης με ”νέο κοινωνικό συμβόλαιο” που πήγε να εγκαθιδρύσει ο Κ.Καραμανλής, ως ένα θλιβερό επίλογο της πλασματικής ευμάρειας. Αμασκάρευτη πια και ως κάτοχος ενός αγέρωχου και στιβαρού ύφους που προσδίδει δυσωδία του ξεχασμένου παρελθόντος, απαρτίζεται από μία φρέσκια φουρνιά βαθύτατα συντηρητικών στελεχών. Ανάμεσά τους, πρώην μέλη δεδηλωμένα φασιστικών οργανώσεων (Μάκης Βορίδης – ΕΠΕΝ, Νίκος Δένδιας – ΕΝΕΚ), φανατικούς υμνητές του μιλιταρισμού (Φαήλος Κρανιδιώτης), βουλευτές του προ ολίγων ετών χαρακτηρισμένου μέχρι και από την ίδια ”εξτρεμιστικού” ΛΑ.ΟΣ. (Άδωνης Γεωργιάδης, Θάνος Πλεύρης, Κυριάκος Βελόπουλος) και ασφαλώς, μία πληθώρα λοιπών ακροδεξιών στοιχείων που όσο αναμένουν ”στο πάγκο”, αρέσκονται στη δήλωση προκλητικών τοποθετήσεων, που βρίσκουν τεράστια απήχηση στις επίσημες διαδυκτιακές αναδημοσιεύσεις της Χρυσής Αυγής (π.χ. Χριστίνα Σιδέρη). Εξαντλώντας κάθε περιθώριο πρακτικής εφαρμογής των… αξιών που φέρει αυτό το εκφασισμένο δυναμικό της, η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση έχει εξελιχθεί σε έναν άνετο φιλοτέχνη του σαδισμού, πολλαπλασιάζοντας με γεωμετρική πρόοδο τα έργα της αστικής δημοκρατίας, σε όλα τα μήκη και πλάτη του ελλαδικού χώρου:

.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης, ευθύτατη στοχοποίηση ιδεολογικών αντιφρονούντων, απροκάλυπτοι βασανισμοί κρατουμένων και κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας, όξυνση αντιεργατικής ρητορικής και στρατηγικής, ποινικοποίηση και σφοδρή καταστολή απεργιών, σωματείων και διαδηλώσεων, ασφυκτική αστυνόμευση, εκδικητική στάση απέναντι σε αντιφασιστικές κινήσεις, εκκένωση καταλήψεων προς χάρη των ναζιστικών πογκρόμ κλπ.

.

Κυριολεκτικά, η Νέα Δημοκρατία του 2013 είναι ο ώριμος καρπός της παλιάς νεολαίας της, η οποία έδρασε εκτενώς με τα… δικά της τάγματα εφόδου υπό τις ονομασίες ”Κένταυροι” και ”Ρέιντζερς” από τα τέλη του 70′, έχοντας τελικό αποκορύφωμα το φόνο του καθηγητή Ι. Τεμπονέρα στις 8/1/91, όπου και διαλύθηκαν τυπικά επί Κ. Μητσοτάκη – όντας όμως έτσι κι αλλιώς παρακρατικός μηχανισμός, συνέχισαν να λειτουργούν ανεπίσημα. Στην ηγεσία τους βρισκόταν ο νυν βουλευτής Πειραιώς Βασίλης Μιχαλολιάκος (ξάδελφος του Νίκου Μιχαλολιάκου), απολάμβαναν τουλάχιστον της ένθερμης υποστήριξης από τους Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Γιώργο Βουλγαράκη, ενώ τα ηνία τους στη Καλαμάτα είχε αυτοπροσώπως αναλάβει ο… Αντώνης Σαμαράς.

.

9

.

Στην όχι και τόσο μακρινή, απέναντι όχθη του ακροδεξιού χειμάρρου, είμαστε καθημερινοί μάρτυρες μιας, τουλάχιστον φαινομενικά, αδιάκοπης διόγκωσης του ελληνικού ναζιστικού κόμματος, το οποίο πριν την είσοδό του στο κοινοβούλιο ήταν παντελώς άγνωστο σχεδόν στο σύνολο του σημερινού του κοινού. Οι καθοδηγητές του, με την ακροβασία ανάμεσα σε νομιμότητα και παρανομία, μοσχοπουλούν μία ”εθνοαπελευθερωτική” βιτρίνα στην απόπειρα να αποκρύψουν τα πραγματικά, φίλαυτα θέλω τους – κάτι που ενδυκνείει την άνεση συνεργασίας τους κυριολεκτικά με οποιονδήποτε. Πιο συγκεκριμένα και με βάση την ίδια της την αυστηρότατα ιεραρχική θεώρηση, εξισώνοντας κάποιος τη Χρυσή Αυγή με τον αρχηγό της Νίκο Μιχαλολιάκο και μόνο, μπορεί με επάρκεια να κατανοήσει το ρόλο της στο αν μη τι άλλο, έντονο πολιτικό προσκήνιο. Η εξ Παπαδόπουλου ορισμένη θητεία του ως αρχηγός της ΕΠΕΝ πριν τον Μάκη Βορίδη και η μετέπειτα γενναιόδωρη κρατική του μίσθωση από την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ), είναι μόνο δύο, ενδεικτικά παραδείγματα για το βαθμό βυθίσματος της όλης του οργάνωσης, στον ωκεανό του παρακράτους. Μία κατάσταση που έχοντάς την υπόψιν, εξανεμίζεται κάθε έκπληξη που τυχόν προκαλείται, στο άκουσμα χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από την Νέα Δημοκρατία, για την προεκλογική καμπάνια των Ευρωεκλογών του 2009 – όπως γινόταν άλλωστε κατ’επέκτασιν και μάλιστα, σύμφωνα και με το πρώην μέλος της και ταμία, χωρίς τις συχνές εισφορές του ”αδερφού κόμματος”, το ταμείο της Χρυσής Αυγής δε ξεπερνούσε ποτέ τα 300-400 ευρώ. Κάτι που φυσικά επιστρέφεται τώρα στο ”αδερφό κόμμα” με τους τόκους, αφού κάθε φορά που προβάλεται στα ΜΜΕ το γνωστό στημένο σόου άναρθρων κραυγών από τη Χρυσή Αυγή κατά των υπουργών, έχει προηγηθεί από αυτή καθολική υποστήριξη στα κυβερνητικά νομοσχέδια κατά τη ψηφοφορία τους στη Βουλή (κίνητρα υπέρ εφοπλιστών, ξεπούλημα δημόσιας γης σε ιδιώτες, κ.ά.).

.

Όσο όμως το επίσημο συγκυβερνητικό οικοδόμημα καταρρέει, διότι ακόμη και η δικιά του ”εκτός βιβλίου” συνταγή θεμελίωσης αποδείχθηκε ανεπαρκής, ως ενός σημείου άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο διακριτά τα μεταβατικά σημεία προς έναν άλλο, ισχυρότερο από πλευράς εδρών σχηματισμό. Οι φιλικά προσκύμενες στους ναζιστές νεοδημοκρατικές δηλώσεις πλύθαιναν, ενώ τα ναζιστικά στελέχη από τη πλευρά τους βρίσκονται διαρκώς σε ευχάριστη επαφή με τους κατά τ’άλλα… ”προδότες” και δεν έχουν διστάσει μέχρι και να επευφημήσουν από κοντά το Σαμαρά, για την ανελέητη στάση του στα μεταλλεία της καναδέζικης ”Eldorado Gold”, που εκπροσωπείται εγχώρια από το Μπόμπολα, στις Σκουριές Χαλκιδικής.

.

ergmet

.

Μάλιστα, λίγες μόλις μέρες πριν τη συλληψή του (26/9/13), ο Μιχαλολιάκος αντέστρεψε για πολλοστή φορά τα λεγόμενά του, δηλώνοντας σε τοπικό κανάλι πως σε καμία περίπτωση δεν αποκλείει τη… συνεργασία με το κυβερνών κόμμα. Βέβαια, οποιοδήποτε σοβαρό σενάριο μίας τέτοιας συγκυβέρνησης, επρόκειτο να διαψευθεί χλευαστικά μέχρι τη καταμέτρηση και της τελευταίας ψήφου.

.

Το μόνο σίγουρο είναι, πως όσο μακρινό και αν φαντάζει πλέον αυτό ως σενάριο, η ακροδεξιά παρακαταθήκη παραμένει διάχυτη, σε ένα συνασπισμό συντητητικότατων δυνάμεων, Στοχοθεσία του, η μέγιστη δυνατή επιβολή του υπάρχοντος στις τάξεις των εκμεταλλευομένων, μέσω βεβαίως σωματικής και οικονομικής καταστολής, αλλά ακόμη περισσότερο ως μία ευθεία βολή κατά της ταξικής συνείδησης.

.

Επιπροσθέτως, η στοχοθεσία που θέτει η έλευση της (όποιας) Χρυσής Αυγής στη διαρκή δημοσιότητα, ξεπερνάει κατά πολύ ακόμη και την ίδια. Και αυτό γιατί εφαρμόζοντας όρους μάρκετινγκ, εισάγει μια μεγάλη πλυθησμιακή μερίδα προς μία συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση, ασχέτως του αν η μερίδα αυτή τελικά επιλέξει να εκφραστεί ή όχι από αυτή. Αποτέλεσμα, είναι η προώθηση του όλου πακέτου αρρωστημένων αντιλήψεων στο ήδη επί πολλές δεκαετίες γόνιμο πανελλαδικό επίπεδο, καθώς και η ξαφνική διασπορά άλλων, ”ανένταχτων” φασιστικών μορφωμάτων. Η λειτουργία αυτών των διασπάσεων ωστόσο, μένει ασφαλώς απαράλλακτη, μιας και η αξιοποίηση του ευρύτερου εθνικιστικού φάσματος για τη διατήρηση του υπάρχοντος, όπως και η χρονική στιγμή κατά την οποία επιλέγεται, δεν είναι καθόλου τυχαία.

.

Με μία γρήγορη ματιά στην μεγαλύτερη εικόνα που σχηματίζει η εσωτερική πολιτική αρκετών πλέον κρατών εν μέσω λαϊκού αναβρασμού παγκοσμίως, γίνεται εξάλλου πασιφανές ένα ενιαίο μοτίβο προώθησης του εθνικισμού που εντείνει τη κοινωνική κρίση, ως ένα έσχατο εργαλείο συστημικής αυτοσυντήρησης από το μεγαλύτερο εχθρό οποιουδήποτε καθεστημένου, δηλαδή την εξάπλωση της μαζικής του αποκύρηξης. Με την εισαγωγή του ακροδεξιού Δούρειου Ίππου στο εσωτερικό της κοινωνίας, αφενός μπαίνει σε ισχύ η πολυπετυχημένη συνταγή του ”διαίρει και βασίλευε” αντικαθιστώντας τα συνδετικά στοιχεία της Εργατικής Τάξης με εθνοφυλετικά κριτήρια διχάζοντάς την, ενώ με την εξύμνηση της εκάστοτε θεσμικής νομιμότητας που εκ φύσεως ο εθνικισμός συνιστά, στοχεύεται παράλληλα και ολοκληρωτική αποδυνάμωση της όποιας στήριξης πραγματικά αντιστασιακών προταγμάτων με χαρακτηριστικά οριζόντιας δόμησης, που ουσιαστικά αποτελούν και το κύριο μέλημα του κράτους.

.

Αυτό όμως, δεν είναι επουδενί κάτι το καινούριο. Η χρήση των πιο ακραίων εκφάνσεων της Δεξιάς σε στιγμές πασιφανούς συστημικού αδιεξόδου, ήταν ανέκαθεν κατασταλτικό εργαλείο της δυτικής κυρίως πολιτικής ελίτ, προκειμένου να επιτευχθεί ιδεολογικός αποσυντονισμός και λαϊκή αποδιοργάνωση. Καλύτερη ενσάρκωση αυτής της τακτικής, αποτελεί το ΝΑΤΟικής προέλευσης Σχέδιο Προμηθεύς που υλοποιήθηκε με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, με στόχο να εξουδετερωθεί η όποια πιθανότητα Κομμουνιστικής εξέγερσης. Ο ίδιος συσχετισμός των δυτικών κυβερνήσεων όπως της Μ. Βρετανίας και ακόμη περισσότερο των ΗΠΑ με τις εγχώριες συντηρητικές δυνάμεις, είχε ήδη κάνει αισθητή τη παρουσία του από την εποχή του εμφυλίου, με στόχο τη κατεύθυνση της χώρας μακριά από τη πόλωση ενός ισχυρού, ευρύτερου αντιστασιακού ρεύματος που πήγαζε ήδη από τη δικτατορία Μεταξά.

.

Κάτι ακόμη που λειτουργεί ανασταλτικά στα προτάγματα οριζόντιας δόμησης, είναι η αντανακλαστική δημιουργία ενός βεβιασμένου, στείρου αντιλόγου στην εθνικιστική επηρροή του κοινωνικού στρώμματος χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό υπόβαθρο. Παρ’όλης της θετικής αντανάκλασης πολλών κομματιών της κοινωνίας, προκαλείται μία αφιέρωση δυναμικού αποκλειστικά στην έτσι κι αλλιώς, άμεση αναγκαιότητα του αντιφασιστικού αγώνα σαν αυτός να ήταν αυτοσκοπός, εκπληρώνοντας έτσι και το ρόλο που έχει εξ αρχής ο εθνικισμός, ως μηχανισμός επιβράδυνσης και καταστολής των κινημάτων από τα κάτω. Κινημάτων των οποίων οι διεκδικήσεις στις μετέπειτα χρονικές περιόδους, γίνονται έτσι σαφέστατα συμβιβασμένες.

.

Με γνώμονα τα παραπάνω, γίνεται σαφής ο αξιοποιήσιμος ρόλος μιας κυβερνητικής προέκτασης κάποιου φορέα σα τη Χρυσή Αυγή, η οποία και ως συγκοινωνούσα δεξαμενή ποσοστών αλληλεπιδρά κατά βούληση με αυτά της κυβέρνησης. Αυτό δίνει στους δύο σχηματισμούς την ικανότητα να ελίσσονται σε αναλογία με τα σημεία της επικαιρότητας, αλλά επί της ουσίας να μένουν ανέπαφοι – πράγμα που σημαίνει πως ακόμη και με αστικούς όρους, κάποιες ποινικές δίωξεις κάθε άλλο παρά επιφέρουν λήξη του ναζιστικού μορφώματος. Η υποτιθέμενη καταδίκη του φασισμού από το κράτος που τον γεννά και συντηρεί, μας χαρίζει απλόχερα το άλλωθι μιας ”αντικειμενικής” εξουσίας που στοχεύει στη ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων, ενώ παράλληλα ηρωποιεί τους χρυσαυγίτες βουλευτές για τα… μαφιοζιλίκια. Εν ολίγης, καταλήγει σε ένα συστημικό ρουά-ματ εναντίων της κοινωνίας, με αφορμή ένα ζήτημα του οποίου η επίλυση αφορά αποκλειστικά την ίδια και την οργή της.

.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

.

*Η παραπάνω ανάλυση δημοσιεύτηκε στο τεύχος #2 του εντύπου ”Ψιλά Γράμματα”, που εκδίδει η αναρχική συλλογικότητα Vogliamo Tutto E Per Tutti (για να κατεβάσετε το τεύχος, πατήστε εδώ).

Περί ενδοκινηματικής πολώσεως ο λόγος… (Ίντρο)

blvsred

Όσο και αν φαίνεται παράταιρο για προϊδεασμός, δε συνηθίζω να δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα σε αναλύσεις εσωτερικής κατανάλωσης. Η αυτοκριτική έχει λόγο ύπαρξης με προϋπόθεση τον αμιγώς εποικοδομητικό χαρακτήρα, αλλιώς είτε εξυπηρετεί το χιλιοπαιγμένο ”να’χαμε να λέγαμε”, είτε το πατροπαράδοτο ξεκατίνιασμα (που πέραν της παντελούς έλλειψης οποιασδήποτε πρακτικής του εφαρμογής οκ, ας παραδεχθούμε επιτέλους πως όλοι αγαπάμε). Ωστόσο, δεν αγνοείς μια κατάσταση  τόσο εξόφθαλμη που μέχρι και οι τοοόσο βραδύκαυστες πόρνες της Βαβυλώνας έχουν αντιληφθεί, ώστε να τη πλασάρουν καθημερινά σαν εμφυλιακό τυράκι στα δελτία των 8 (8+ κάτι ψιλά για κάποιους) και κάθε λογής άλλο βήμα, τη στιγμή που στη καλύτερη των περιπτώσεων, ειδικεύονται ακόμα στη διαστρέβλωση γεγονότων που μας πάνε χρόνια πίσω (μη ξεχνάμε και εκείνες τις… ανυπέρβλητες αποκαλύψεις εύφλεκτων αλλαντικών με ευφάνταστες ονομασίες, ε;).

Σε αυτό το σημείο θα πεις και με το δίκιο σου, ”ωραία θεματολογία επέλεξε αυτός, για να κάνει πρώτη εντύπωση”. Αλλά δε γαμιέται. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας τονε πιεί.

Κάτι λοιπόν που παρατηρείται όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, είναι ο περιορισμός σχηματισμών και ατομικοτήτων σε πολύ συγκεκριμένες τοποθετήσεις, οδηγώντας έτσι το σύνολο του αγωνιστικού δυναμικού σε πολώσεις. Κάθε μια από αυτές τις πολώσεις, αφορά και ξεχωριστή μεθόδο του Αναρχικού πολιτικού στερεώματος (π.χ. Αυτοοργάνωση, Χάος, Μηδέν), ενώ παράλληλα διατηρεί/εκφράζει και σαφή δογματισμό απέναντι στις υπόλοιπες. Αυτό όσο και να προτάσει το ιδεολογικό άλλωθι ως μπροστάρη, δε παύει να θεμελιώνεται από ισχυρούς ψυχολογικούς παράγοντες – οι οποίοι κιόλας (για να λέμε και του γουόνα-μπι-εξεγερμένου το δίκαιο) αν δεν εκδηλωθούν τώρα, πότε; Αν όχι σε μας, σε ποιους;

Με τα πολλά έχουμε καταλήξει από την μία με τους (αναπόφεκτους, ιφ γιου ασκ μι) μικροπολιτίκ ρήτορες που ειλικρινά, στη δόμηση της όποιας επόμενης κοινωνίας κάθε άλλο παρά με το τσαπί στο χέρι περιμένεις να τους δεις και από την άλλη, σε μία συνειδητή αποφυγή νηφαλιότητας στη πολιτική σκέψη που όσο και να μάχεται να αποδείξει με την επίσημη εδραίωσή της για το αντίθετο, περισσότερο με εν βρασμώ αντίδραση στους πρώτους μοιάζει. Είναι άραγε αυτό όντως ζήτημα επιλογής, ή κατακούτελη ένδειξη ανικανότητας στη πολυπραγμοσύνη, που επιφέρει το καπιταλιστικό κατάλοιπο της εξειδίκευσης (λέω εγώ τώρα); Αν μη τι άλλο δε νομίζω να σήμαινε αυτό ακριβώς η κατά τ’άλλα ευπρόσδεκτη έννοια της πολυμορφίας, τελευταία φορά που τσέκαρα του λάστιχον.

.

Πότε όμως πραγματοποιήθηκε άλλωστε εγχείρημα, με τις διαφωνίες για θεμελίωση; Προτού ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε, κακό δεν κάνει να θυμηθούμε λιγάκι πως ανεξαρτήτου της αποστάσεως μεταξύ πολιτικών υποκειμένων, πρώτο λόγο έχουν οι τεμνόμενες στοχοθεσίες. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, πολιτική δεν είναι παρά ο τρόπος που επιλέγουμε να συμβιώνουμε.

.

Ας το ρίξουμε και το παραδειγματάκι: Μια άγρια απεργία με τα ούλα της. Προκειμένου να γίνει το κάλεσμα, απαιτείται καλώς ή κακώς κάποιας μορφής δόμηση, όπως ασφαλώς θα πρέπει να γίνεται για 1002 άλλα και σε μια οποιαδήποτε άκρατη κοινότητα. Έπειτα, με την αυθόρμητη διαδραστικότητα στο δρόμο μπαίνουν σε χρήση όλα τα υπόλοιπα (ναι, φυσικά μπορεί να αστράψει το έκφυλο χειλάκι σας, Χάος και Μηδέν συμπεριλαμβάνονται). Όλα καλά, όλα ανθηρά. Το ζήτημα δημιουργείται από εκεί και πέρα, σε αναλογία πάντα με το πόσο άμοιρος ευθυνών αισθάνεται ο καθένας βεβαίως – βεβαίως. Γιατί σόρρυ κιόλα(ς), άλλο πράγμα είναι η ευθύνη που αναλαμβάνει η Ε.Ο. που έχεις κολλήσει στο τοίχο του δωματίου σα να ήταν συγκρότημα και εκ διαμέτρου άλλο το ξεκαύλωμα σου σε μια πορεία με προσυμφωνημένα χαρακτηριστικά και στρατηγική, που στη τελική δεν συνδιαμόρφωσες/άκουσες και ποτέ γιατί ”δεν είσαι της θεωρίας”. Σόρρια λέμε, αλλά μετρημένα κουκιά είναι. Αν τώρα, σου έχει μείνει απ’την εφηβεία τόσο γινάτι για τη σκατένια μας κοινωνία και θες να παίζεις το ρόλο του κακούλη, παίζει και το ενδεχόμενο του να αράξεις και να αφήσεις την απεύθυνση για όσους αυτά τα βλέπουν περσινά ξινά σταφύλια, χωρίς περιττές μουρμούρες (που επιστημονικώς αποδεδειγμένα προκαλούν και ρυτίδες). Ίσως σε αυτό να βοηθήσει και το πλήρες κείμενο του Πολύκαρπου Γεωργιάδη, με τίτλο ”Για Το (Αυτο)ξεπέρασμα του Μηδενισμού”

.1507074_634539133274600_699033389_n

.

Άλλο ένα σχετικό φαινόμενο, είναι αυτό της μονοθεματικής διακλάδωσης (Αναρχο-οικολόγοι, Αναρχο-συνδικαλιστές, Αναρχο-φεμινίστριες, Αναρχο-ΛΟΑΤ). Μεταξύ άλλων, η χρήση του Αναρχικού προσδιορισμού ως συνθετικό σε ήδη συμπεριλαμβανόμενα προτάγματά του, έχει οδηγήσει κατ’εμέ επανελειμένως σε διάβρωση της σημασίας του. Ενδεικτικό παράδειγμα οι βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου διατηρώντας για γενιές την εν λόγω μονοθεματική διακλάδωση έχουν πλέον εξισώσει σε μεγάλο βαθμό την έννοια της Αναρχίας με στείρο αντικρατισμό, ανοίγοντας έτσι και το δρόμο στο να εμφανιστούν ακόμη και συνδιασμοί πλήρως αντιφατικών εκφάνσεων, όπως ”Αναρχο”καπιταλιστές και ”Αναρχο”εθνικιστές. Κάτι στο οποίο έχει ήδη γίνει… πάσα και στον ελλαδικό χώρο, αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν τάσεις που απαρνούνται το κομμουνισμό ως έννοια, ακόμη και αν η αναφορά του επισημαίνει άμεσα την ακατέργαστη μορφή του και κατηγορηματικά όχι κάποιο κεντρικό σχεδιασμό τύπου σοβιέτ, με τον οποίο λανθασμένα πλέον ταυτίζεται και από υποτιθέμενα ζυμωμένες συνειδήσεις.

.

Εν κατακλείδι, η Αναρχία – και αποφεύγω συνειδητά σε αυτό και μόνο το κείμενο τον όρο ”Αναρχισμός” – είναι ένα τρίποδο (ναι, σαν αυτά του H.G. Wells ένα πράγμα). Προκειμένου να διατηρείται ακλόνητη, έχει ανάγκη ΕΞΙΣΟΥ όλες τις μεθόδους της. Πόσο ανέφικτες θα ήταν άλλωστε, οι μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες με την απουσία κάποιας από αυτές τις αλληλένδετες πτυχές. Αν ο καθένας λοιπόν διαλέγει μία και τη κάνει σημαία, δεν έχουμε τίποτα άλλο από αδιεξόδως ημιτελείς θεωρήσεις και πολωμένο δυναμικό, που για να καλύψει το ξηλωμένο κενό του, γυρεύει εις αεί για πολιτική καθαρότητα σα το σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

.

Ρεστ Μάι Κέις.