Κρατικός ”Αντιφασισμός”…και άλλα εικονογραφημένα.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ”ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ”… ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ.

Οι συγκλίσεις και ο ειρωνικός αντίκτυπος της σύγκρουσης, ανάμεσα στα ομογενή ακροδεξιά έγκατα.

gkania

Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την πολύπλευρη προώθηση της Χρυσής Αυγής και την απότομη διόγκωση των εκλογικών ποσοστών της, γίναμε μάρτυρες άλλης μιας μηντιακής παράστασης, της οποίας η έκταση ξεπερνά ακόμη και τα πλέον τόσο ξεχειλωμένα προσχήματα του κράτους.

Μετά από ένα απώγειο σύγκλισης μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού της Νέας Δημοκρατίας με τον ιδεοκεντρικό φασισμό της Χρυσής Αυγής, η πρώτη από τις δύο πλευρές του δεξιού νομίσματος βρήκε την άλλη να οδηγεί τη συνεργασία τους στα πρόθυρα επικοινωνιακού εκτροχιασμού.

.

Παρ’όλο που ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δεν ήταν ούτε ο πρώτος και σίγουρα δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος νεκρός από τα αδίστακτα χέρια της ακροδεξιάς, η δικιά του δολοφονία την εξώθησε να προβάλει ένα ολόκληρο σχίσμα στο ίδιο το εσωτερικό της, προκειμένου να αποσυμπιέσει μία επικείμενη κοινωνική έκρηξη – αλλά και να εκμηδενίσει ένα βραχύχρονο ιστορικό κοινής πολιτικής, στα μάτια της κοινωνίας. Κάνοντας μία αναδρομή σε αυτό, γίνονται κραυγαλέα καταφανείς, δύο όχι και τόσο παράλληλοι δρόμοι.

.

Από τη μία, δεσπόζει η Νέα Δημοκρατία. Ακροβατώντας στα όρια του κεντροδεξιού πολιτικού άξονα, άφησε ευχαρίστως πίσω και το προσωπείο της μεταμοντέρνας, αστικής παράταξης με ”νέο κοινωνικό συμβόλαιο” που πήγε να εγκαθιδρύσει ο Κ.Καραμανλής, ως ένα θλιβερό επίλογο της πλασματικής ευμάρειας. Αμασκάρευτη πια και ως κάτοχος ενός αγέρωχου και στιβαρού ύφους που προσδίδει δυσωδία του ξεχασμένου παρελθόντος, απαρτίζεται από μία φρέσκια φουρνιά βαθύτατα συντηρητικών στελεχών. Ανάμεσά τους, πρώην μέλη δεδηλωμένα φασιστικών οργανώσεων (Μάκης Βορίδης – ΕΠΕΝ, Νίκος Δένδιας – ΕΝΕΚ), φανατικούς υμνητές του μιλιταρισμού (Φαήλος Κρανιδιώτης), βουλευτές του προ ολίγων ετών χαρακτηρισμένου μέχρι και από την ίδια ”εξτρεμιστικού” ΛΑ.ΟΣ. (Άδωνης Γεωργιάδης, Θάνος Πλεύρης, Κυριάκος Βελόπουλος) και ασφαλώς, μία πληθώρα λοιπών ακροδεξιών στοιχείων που όσο αναμένουν ”στο πάγκο”, αρέσκονται στη δήλωση προκλητικών τοποθετήσεων, που βρίσκουν τεράστια απήχηση στις επίσημες διαδυκτιακές αναδημοσιεύσεις της Χρυσής Αυγής (π.χ. Χριστίνα Σιδέρη). Εξαντλώντας κάθε περιθώριο πρακτικής εφαρμογής των… αξιών που φέρει αυτό το εκφασισμένο δυναμικό της, η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση έχει εξελιχθεί σε έναν άνετο φιλοτέχνη του σαδισμού, πολλαπλασιάζοντας με γεωμετρική πρόοδο τα έργα της αστικής δημοκρατίας, σε όλα τα μήκη και πλάτη του ελλαδικού χώρου:

.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης, ευθύτατη στοχοποίηση ιδεολογικών αντιφρονούντων, απροκάλυπτοι βασανισμοί κρατουμένων και κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας, όξυνση αντιεργατικής ρητορικής και στρατηγικής, ποινικοποίηση και σφοδρή καταστολή απεργιών, σωματείων και διαδηλώσεων, ασφυκτική αστυνόμευση, εκδικητική στάση απέναντι σε αντιφασιστικές κινήσεις, εκκένωση καταλήψεων προς χάρη των ναζιστικών πογκρόμ κλπ.

.

Κυριολεκτικά, η Νέα Δημοκρατία του 2013 είναι ο ώριμος καρπός της παλιάς νεολαίας της, η οποία έδρασε εκτενώς με τα… δικά της τάγματα εφόδου υπό τις ονομασίες ”Κένταυροι” και ”Ρέιντζερς” από τα τέλη του 70′, έχοντας τελικό αποκορύφωμα το φόνο του καθηγητή Ι. Τεμπονέρα στις 8/1/91, όπου και διαλύθηκαν τυπικά επί Κ. Μητσοτάκη – όντας όμως έτσι κι αλλιώς παρακρατικός μηχανισμός, συνέχισαν να λειτουργούν ανεπίσημα. Στην ηγεσία τους βρισκόταν ο νυν βουλευτής Πειραιώς Βασίλης Μιχαλολιάκος (ξάδελφος του Νίκου Μιχαλολιάκου), απολάμβαναν τουλάχιστον της ένθερμης υποστήριξης από τους Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Γιώργο Βουλγαράκη, ενώ τα ηνία τους στη Καλαμάτα είχε αυτοπροσώπως αναλάβει ο… Αντώνης Σαμαράς.

.

9

.

Στην όχι και τόσο μακρινή, απέναντι όχθη του ακροδεξιού χειμάρρου, είμαστε καθημερινοί μάρτυρες μιας, τουλάχιστον φαινομενικά, αδιάκοπης διόγκωσης του ελληνικού ναζιστικού κόμματος, το οποίο πριν την είσοδό του στο κοινοβούλιο ήταν παντελώς άγνωστο σχεδόν στο σύνολο του σημερινού του κοινού. Οι καθοδηγητές του, με την ακροβασία ανάμεσα σε νομιμότητα και παρανομία, μοσχοπουλούν μία ”εθνοαπελευθερωτική” βιτρίνα στην απόπειρα να αποκρύψουν τα πραγματικά, φίλαυτα θέλω τους – κάτι που ενδυκνείει την άνεση συνεργασίας τους κυριολεκτικά με οποιονδήποτε. Πιο συγκεκριμένα και με βάση την ίδια της την αυστηρότατα ιεραρχική θεώρηση, εξισώνοντας κάποιος τη Χρυσή Αυγή με τον αρχηγό της Νίκο Μιχαλολιάκο και μόνο, μπορεί με επάρκεια να κατανοήσει το ρόλο της στο αν μη τι άλλο, έντονο πολιτικό προσκήνιο. Η εξ Παπαδόπουλου ορισμένη θητεία του ως αρχηγός της ΕΠΕΝ πριν τον Μάκη Βορίδη και η μετέπειτα γενναιόδωρη κρατική του μίσθωση από την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ), είναι μόνο δύο, ενδεικτικά παραδείγματα για το βαθμό βυθίσματος της όλης του οργάνωσης, στον ωκεανό του παρακράτους. Μία κατάσταση που έχοντάς την υπόψιν, εξανεμίζεται κάθε έκπληξη που τυχόν προκαλείται, στο άκουσμα χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από την Νέα Δημοκρατία, για την προεκλογική καμπάνια των Ευρωεκλογών του 2009 – όπως γινόταν άλλωστε κατ’επέκτασιν και μάλιστα, σύμφωνα και με το πρώην μέλος της και ταμία, χωρίς τις συχνές εισφορές του ”αδερφού κόμματος”, το ταμείο της Χρυσής Αυγής δε ξεπερνούσε ποτέ τα 300-400 ευρώ. Κάτι που φυσικά επιστρέφεται τώρα στο ”αδερφό κόμμα” με τους τόκους, αφού κάθε φορά που προβάλεται στα ΜΜΕ το γνωστό στημένο σόου άναρθρων κραυγών από τη Χρυσή Αυγή κατά των υπουργών, έχει προηγηθεί από αυτή καθολική υποστήριξη στα κυβερνητικά νομοσχέδια κατά τη ψηφοφορία τους στη Βουλή (κίνητρα υπέρ εφοπλιστών, ξεπούλημα δημόσιας γης σε ιδιώτες, κ.ά.).

.

Όσο όμως το επίσημο συγκυβερνητικό οικοδόμημα καταρρέει, διότι ακόμη και η δικιά του ”εκτός βιβλίου” συνταγή θεμελίωσης αποδείχθηκε ανεπαρκής, ως ενός σημείου άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο διακριτά τα μεταβατικά σημεία προς έναν άλλο, ισχυρότερο από πλευράς εδρών σχηματισμό. Οι φιλικά προσκύμενες στους ναζιστές νεοδημοκρατικές δηλώσεις πλύθαιναν, ενώ τα ναζιστικά στελέχη από τη πλευρά τους βρίσκονται διαρκώς σε ευχάριστη επαφή με τους κατά τ’άλλα… ”προδότες” και δεν έχουν διστάσει μέχρι και να επευφημήσουν από κοντά το Σαμαρά, για την ανελέητη στάση του στα μεταλλεία της καναδέζικης ”Eldorado Gold”, που εκπροσωπείται εγχώρια από το Μπόμπολα, στις Σκουριές Χαλκιδικής.

.

ergmet

.

Μάλιστα, λίγες μόλις μέρες πριν τη συλληψή του (26/9/13), ο Μιχαλολιάκος αντέστρεψε για πολλοστή φορά τα λεγόμενά του, δηλώνοντας σε τοπικό κανάλι πως σε καμία περίπτωση δεν αποκλείει τη… συνεργασία με το κυβερνών κόμμα. Βέβαια, οποιοδήποτε σοβαρό σενάριο μίας τέτοιας συγκυβέρνησης, επρόκειτο να διαψευθεί χλευαστικά μέχρι τη καταμέτρηση και της τελευταίας ψήφου.

.

Το μόνο σίγουρο είναι, πως όσο μακρινό και αν φαντάζει πλέον αυτό ως σενάριο, η ακροδεξιά παρακαταθήκη παραμένει διάχυτη, σε ένα συνασπισμό συντητητικότατων δυνάμεων, Στοχοθεσία του, η μέγιστη δυνατή επιβολή του υπάρχοντος στις τάξεις των εκμεταλλευομένων, μέσω βεβαίως σωματικής και οικονομικής καταστολής, αλλά ακόμη περισσότερο ως μία ευθεία βολή κατά της ταξικής συνείδησης.

.

Επιπροσθέτως, η στοχοθεσία που θέτει η έλευση της (όποιας) Χρυσής Αυγής στη διαρκή δημοσιότητα, ξεπερνάει κατά πολύ ακόμη και την ίδια. Και αυτό γιατί εφαρμόζοντας όρους μάρκετινγκ, εισάγει μια μεγάλη πλυθησμιακή μερίδα προς μία συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση, ασχέτως του αν η μερίδα αυτή τελικά επιλέξει να εκφραστεί ή όχι από αυτή. Αποτέλεσμα, είναι η προώθηση του όλου πακέτου αρρωστημένων αντιλήψεων στο ήδη επί πολλές δεκαετίες γόνιμο πανελλαδικό επίπεδο, καθώς και η ξαφνική διασπορά άλλων, ”ανένταχτων” φασιστικών μορφωμάτων. Η λειτουργία αυτών των διασπάσεων ωστόσο, μένει ασφαλώς απαράλλακτη, μιας και η αξιοποίηση του ευρύτερου εθνικιστικού φάσματος για τη διατήρηση του υπάρχοντος, όπως και η χρονική στιγμή κατά την οποία επιλέγεται, δεν είναι καθόλου τυχαία.

.

Με μία γρήγορη ματιά στην μεγαλύτερη εικόνα που σχηματίζει η εσωτερική πολιτική αρκετών πλέον κρατών εν μέσω λαϊκού αναβρασμού παγκοσμίως, γίνεται εξάλλου πασιφανές ένα ενιαίο μοτίβο προώθησης του εθνικισμού που εντείνει τη κοινωνική κρίση, ως ένα έσχατο εργαλείο συστημικής αυτοσυντήρησης από το μεγαλύτερο εχθρό οποιουδήποτε καθεστημένου, δηλαδή την εξάπλωση της μαζικής του αποκύρηξης. Με την εισαγωγή του ακροδεξιού Δούρειου Ίππου στο εσωτερικό της κοινωνίας, αφενός μπαίνει σε ισχύ η πολυπετυχημένη συνταγή του ”διαίρει και βασίλευε” αντικαθιστώντας τα συνδετικά στοιχεία της Εργατικής Τάξης με εθνοφυλετικά κριτήρια διχάζοντάς την, ενώ με την εξύμνηση της εκάστοτε θεσμικής νομιμότητας που εκ φύσεως ο εθνικισμός συνιστά, στοχεύεται παράλληλα και ολοκληρωτική αποδυνάμωση της όποιας στήριξης πραγματικά αντιστασιακών προταγμάτων με χαρακτηριστικά οριζόντιας δόμησης, που ουσιαστικά αποτελούν και το κύριο μέλημα του κράτους.

.

Αυτό όμως, δεν είναι επουδενί κάτι το καινούριο. Η χρήση των πιο ακραίων εκφάνσεων της Δεξιάς σε στιγμές πασιφανούς συστημικού αδιεξόδου, ήταν ανέκαθεν κατασταλτικό εργαλείο της δυτικής κυρίως πολιτικής ελίτ, προκειμένου να επιτευχθεί ιδεολογικός αποσυντονισμός και λαϊκή αποδιοργάνωση. Καλύτερη ενσάρκωση αυτής της τακτικής, αποτελεί το ΝΑΤΟικής προέλευσης Σχέδιο Προμηθεύς που υλοποιήθηκε με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, με στόχο να εξουδετερωθεί η όποια πιθανότητα Κομμουνιστικής εξέγερσης. Ο ίδιος συσχετισμός των δυτικών κυβερνήσεων όπως της Μ. Βρετανίας και ακόμη περισσότερο των ΗΠΑ με τις εγχώριες συντηρητικές δυνάμεις, είχε ήδη κάνει αισθητή τη παρουσία του από την εποχή του εμφυλίου, με στόχο τη κατεύθυνση της χώρας μακριά από τη πόλωση ενός ισχυρού, ευρύτερου αντιστασιακού ρεύματος που πήγαζε ήδη από τη δικτατορία Μεταξά.

.

Κάτι ακόμη που λειτουργεί ανασταλτικά στα προτάγματα οριζόντιας δόμησης, είναι η αντανακλαστική δημιουργία ενός βεβιασμένου, στείρου αντιλόγου στην εθνικιστική επηρροή του κοινωνικού στρώμματος χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό υπόβαθρο. Παρ’όλης της θετικής αντανάκλασης πολλών κομματιών της κοινωνίας, προκαλείται μία αφιέρωση δυναμικού αποκλειστικά στην έτσι κι αλλιώς, άμεση αναγκαιότητα του αντιφασιστικού αγώνα σαν αυτός να ήταν αυτοσκοπός, εκπληρώνοντας έτσι και το ρόλο που έχει εξ αρχής ο εθνικισμός, ως μηχανισμός επιβράδυνσης και καταστολής των κινημάτων από τα κάτω. Κινημάτων των οποίων οι διεκδικήσεις στις μετέπειτα χρονικές περιόδους, γίνονται έτσι σαφέστατα συμβιβασμένες.

.

Με γνώμονα τα παραπάνω, γίνεται σαφής ο αξιοποιήσιμος ρόλος μιας κυβερνητικής προέκτασης κάποιου φορέα σα τη Χρυσή Αυγή, η οποία και ως συγκοινωνούσα δεξαμενή ποσοστών αλληλεπιδρά κατά βούληση με αυτά της κυβέρνησης. Αυτό δίνει στους δύο σχηματισμούς την ικανότητα να ελίσσονται σε αναλογία με τα σημεία της επικαιρότητας, αλλά επί της ουσίας να μένουν ανέπαφοι – πράγμα που σημαίνει πως ακόμη και με αστικούς όρους, κάποιες ποινικές δίωξεις κάθε άλλο παρά επιφέρουν λήξη του ναζιστικού μορφώματος. Η υποτιθέμενη καταδίκη του φασισμού από το κράτος που τον γεννά και συντηρεί, μας χαρίζει απλόχερα το άλλωθι μιας ”αντικειμενικής” εξουσίας που στοχεύει στη ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων, ενώ παράλληλα ηρωποιεί τους χρυσαυγίτες βουλευτές για τα… μαφιοζιλίκια. Εν ολίγης, καταλήγει σε ένα συστημικό ρουά-ματ εναντίων της κοινωνίας, με αφορμή ένα ζήτημα του οποίου η επίλυση αφορά αποκλειστικά την ίδια και την οργή της.

.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

.

*Η παραπάνω ανάλυση δημοσιεύτηκε στο τεύχος #2 του εντύπου ”Ψιλά Γράμματα”, που εκδίδει η αναρχική συλλογικότητα Vogliamo Tutto E Per Tutti (για να κατεβάσετε το τεύχος, πατήστε εδώ).

Advertisements

Περί ενδοκινηματικής πολώσεως ο λόγος… (Ίντρο)

blvsred

Όσο και αν φαίνεται παράταιρο για προϊδεασμός, δε συνηθίζω να δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα σε αναλύσεις εσωτερικής κατανάλωσης. Η αυτοκριτική έχει λόγο ύπαρξης με προϋπόθεση τον αμιγώς εποικοδομητικό χαρακτήρα, αλλιώς είτε εξυπηρετεί το χιλιοπαιγμένο ”να’χαμε να λέγαμε”, είτε το πατροπαράδοτο ξεκατίνιασμα (που πέραν της παντελούς έλλειψης οποιασδήποτε πρακτικής του εφαρμογής οκ, ας παραδεχθούμε επιτέλους πως όλοι αγαπάμε). Ωστόσο, δεν αγνοείς μια κατάσταση  τόσο εξόφθαλμη που μέχρι και οι τοοόσο βραδύκαυστες πόρνες της Βαβυλώνας έχουν αντιληφθεί, ώστε να τη πλασάρουν καθημερινά σαν εμφυλιακό τυράκι στα δελτία των 8 (8+ κάτι ψιλά για κάποιους) και κάθε λογής άλλο βήμα, τη στιγμή που στη καλύτερη των περιπτώσεων, ειδικεύονται ακόμα στη διαστρέβλωση γεγονότων που μας πάνε χρόνια πίσω (μη ξεχνάμε και εκείνες τις… ανυπέρβλητες αποκαλύψεις εύφλεκτων αλλαντικών με ευφάνταστες ονομασίες, ε;).

Σε αυτό το σημείο θα πεις και με το δίκιο σου, ”ωραία θεματολογία επέλεξε αυτός, για να κάνει πρώτη εντύπωση”. Αλλά δε γαμιέται. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας τονε πιεί.

Κάτι λοιπόν που παρατηρείται όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, είναι ο περιορισμός σχηματισμών και ατομικοτήτων σε πολύ συγκεκριμένες τοποθετήσεις, οδηγώντας έτσι το σύνολο του αγωνιστικού δυναμικού σε πολώσεις. Κάθε μια από αυτές τις πολώσεις, αφορά και ξεχωριστή μεθόδο του Αναρχικού πολιτικού στερεώματος (π.χ. Αυτοοργάνωση, Χάος, Μηδέν), ενώ παράλληλα διατηρεί/εκφράζει και σαφή δογματισμό απέναντι στις υπόλοιπες. Αυτό όσο και να προτάσει το ιδεολογικό άλλωθι ως μπροστάρη, δε παύει να θεμελιώνεται από ισχυρούς ψυχολογικούς παράγοντες – οι οποίοι κιόλας (για να λέμε και του γουόνα-μπι-εξεγερμένου το δίκαιο) αν δεν εκδηλωθούν τώρα, πότε; Αν όχι σε μας, σε ποιους;

Με τα πολλά έχουμε καταλήξει από την μία με τους (αναπόφεκτους, ιφ γιου ασκ μι) μικροπολιτίκ ρήτορες που ειλικρινά, στη δόμηση της όποιας επόμενης κοινωνίας κάθε άλλο παρά με το τσαπί στο χέρι περιμένεις να τους δεις και από την άλλη, σε μία συνειδητή αποφυγή νηφαλιότητας στη πολιτική σκέψη που όσο και να μάχεται να αποδείξει με την επίσημη εδραίωσή της για το αντίθετο, περισσότερο με εν βρασμώ αντίδραση στους πρώτους μοιάζει. Είναι άραγε αυτό όντως ζήτημα επιλογής, ή κατακούτελη ένδειξη ανικανότητας στη πολυπραγμοσύνη, που επιφέρει το καπιταλιστικό κατάλοιπο της εξειδίκευσης (λέω εγώ τώρα); Αν μη τι άλλο δε νομίζω να σήμαινε αυτό ακριβώς η κατά τ’άλλα ευπρόσδεκτη έννοια της πολυμορφίας, τελευταία φορά που τσέκαρα του λάστιχον.

.

Πότε όμως πραγματοποιήθηκε άλλωστε εγχείρημα, με τις διαφωνίες για θεμελίωση; Προτού ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε, κακό δεν κάνει να θυμηθούμε λιγάκι πως ανεξαρτήτου της αποστάσεως μεταξύ πολιτικών υποκειμένων, πρώτο λόγο έχουν οι τεμνόμενες στοχοθεσίες. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, πολιτική δεν είναι παρά ο τρόπος που επιλέγουμε να συμβιώνουμε.

.

Ας το ρίξουμε και το παραδειγματάκι: Μια άγρια απεργία με τα ούλα της. Προκειμένου να γίνει το κάλεσμα, απαιτείται καλώς ή κακώς κάποιας μορφής δόμηση, όπως ασφαλώς θα πρέπει να γίνεται για 1002 άλλα και σε μια οποιαδήποτε άκρατη κοινότητα. Έπειτα, με την αυθόρμητη διαδραστικότητα στο δρόμο μπαίνουν σε χρήση όλα τα υπόλοιπα (ναι, φυσικά μπορεί να αστράψει το έκφυλο χειλάκι σας, Χάος και Μηδέν συμπεριλαμβάνονται). Όλα καλά, όλα ανθηρά. Το ζήτημα δημιουργείται από εκεί και πέρα, σε αναλογία πάντα με το πόσο άμοιρος ευθυνών αισθάνεται ο καθένας βεβαίως – βεβαίως. Γιατί σόρρυ κιόλα(ς), άλλο πράγμα είναι η ευθύνη που αναλαμβάνει η Ε.Ο. που έχεις κολλήσει στο τοίχο του δωματίου σα να ήταν συγκρότημα και εκ διαμέτρου άλλο το ξεκαύλωμα σου σε μια πορεία με προσυμφωνημένα χαρακτηριστικά και στρατηγική, που στη τελική δεν συνδιαμόρφωσες/άκουσες και ποτέ γιατί ”δεν είσαι της θεωρίας”. Σόρρια λέμε, αλλά μετρημένα κουκιά είναι. Αν τώρα, σου έχει μείνει απ’την εφηβεία τόσο γινάτι για τη σκατένια μας κοινωνία και θες να παίζεις το ρόλο του κακούλη, παίζει και το ενδεχόμενο του να αράξεις και να αφήσεις την απεύθυνση για όσους αυτά τα βλέπουν περσινά ξινά σταφύλια, χωρίς περιττές μουρμούρες (που επιστημονικώς αποδεδειγμένα προκαλούν και ρυτίδες). Ίσως σε αυτό να βοηθήσει και το πλήρες κείμενο του Πολύκαρπου Γεωργιάδη, με τίτλο ”Για Το (Αυτο)ξεπέρασμα του Μηδενισμού”

.1507074_634539133274600_699033389_n

.

Άλλο ένα σχετικό φαινόμενο, είναι αυτό της μονοθεματικής διακλάδωσης (Αναρχο-οικολόγοι, Αναρχο-συνδικαλιστές, Αναρχο-φεμινίστριες, Αναρχο-ΛΟΑΤ). Μεταξύ άλλων, η χρήση του Αναρχικού προσδιορισμού ως συνθετικό σε ήδη συμπεριλαμβανόμενα προτάγματά του, έχει οδηγήσει κατ’εμέ επανελειμένως σε διάβρωση της σημασίας του. Ενδεικτικό παράδειγμα οι βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου διατηρώντας για γενιές την εν λόγω μονοθεματική διακλάδωση έχουν πλέον εξισώσει σε μεγάλο βαθμό την έννοια της Αναρχίας με στείρο αντικρατισμό, ανοίγοντας έτσι και το δρόμο στο να εμφανιστούν ακόμη και συνδιασμοί πλήρως αντιφατικών εκφάνσεων, όπως ”Αναρχο”καπιταλιστές και ”Αναρχο”εθνικιστές. Κάτι στο οποίο έχει ήδη γίνει… πάσα και στον ελλαδικό χώρο, αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν τάσεις που απαρνούνται το κομμουνισμό ως έννοια, ακόμη και αν η αναφορά του επισημαίνει άμεσα την ακατέργαστη μορφή του και κατηγορηματικά όχι κάποιο κεντρικό σχεδιασμό τύπου σοβιέτ, με τον οποίο λανθασμένα πλέον ταυτίζεται και από υποτιθέμενα ζυμωμένες συνειδήσεις.

.

Εν κατακλείδι, η Αναρχία – και αποφεύγω συνειδητά σε αυτό και μόνο το κείμενο τον όρο ”Αναρχισμός” – είναι ένα τρίποδο (ναι, σαν αυτά του H.G. Wells ένα πράγμα). Προκειμένου να διατηρείται ακλόνητη, έχει ανάγκη ΕΞΙΣΟΥ όλες τις μεθόδους της. Πόσο ανέφικτες θα ήταν άλλωστε, οι μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες με την απουσία κάποιας από αυτές τις αλληλένδετες πτυχές. Αν ο καθένας λοιπόν διαλέγει μία και τη κάνει σημαία, δεν έχουμε τίποτα άλλο από αδιεξόδως ημιτελείς θεωρήσεις και πολωμένο δυναμικό, που για να καλύψει το ξηλωμένο κενό του, γυρεύει εις αεί για πολιτική καθαρότητα σα το σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

.

Ρεστ Μάι Κέις.