Χρονικό: Μάρτυρες του Σικάγο

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΙΓΑΓΟ

Τα αρχικά γεγονότα, που εγκαθίδρυσαν την

Πρωτομαγιά και το εργατικό 8ωρο.

.

tumblr_mm2dx87txf1qf5sgyo1_1280ββ

.

Αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την ύφεση του 1873-79, ακολούθησε ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, βασισμένη στα υψηλά ποσοστά εκμετάλλευσης της υπεραξίας μεταναστών εργατών. Οδηγούμενοι από την επιβίωση, οι οικονομικοί μετανάστες κατέφθαναν ανά εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως από Γερμανία, Τσεχία, αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο σε λιμάνια όπως αυτό του Σικάγο, προκειμένου να δουλέψουν με ελάχιστο ωράριο τις 60 ώρες ανά 6ήμερη εργατική βδομάδα και 1,50 δολλάριο μεροκάματο. Οι αντιξοότητες των συνθηκών ήταν ασφαλώς ανάλογες, με τα αφεντικά να ασκούν σωματική βία, να απολύουν με ταξινόμηση σε μάυρη λίστα, να εκβιάζουν και να στρατολογούν ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας, απεργοσπάστες και κατασκόπους για να διχάζουν τους εργάτες.
.
HACAT_V45
.
Αυτό οδήγησε τη πόλη του Σικάγο να γίνει εκτός από εμπορικό δίαυλο της εποχής, ορόσημο οργάνωσης για την Εργατική Τάξη, αλλά και στέγη δικτύωσης των διεκδικήσεων από και για τα ίδια τα χέρια όπου ουσιαστικά την έχτισαν. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής επιβράδυνσης ανάμεσα στο 1882 και το 1886, ενεργοποιήθηκαν Σοσιαλιστικές και Αναρχικές οργανώσεις που μαζικοποίησαν και διεύρυναν τα αιτήματα της Εργατικής Τάξης. Αναμεσά  τους οι ”Ιππότες της Εργασίας”, οι οποίοι αν και δεν συνέναισαν στα  ανατρεπτικά προτάγματα των προαναφερθέντων δεκαπλασιάστηκαν από 70.000 σε 700.000 μέσα στη διετία 1884-86 και υποστήριζαν το κοινό σύνθημα ”8 ώρες δουλειά, 8 ώρες διασκέδαση, 8 ώρες ξεκούραση”.
.
8hours1886Chicago
.
Ακόμη και αν αυτό ήταν κάτι αρκετά προχωρημένο για τα δεδομένα της εποχής, οι διεκδικήσεις δεν σταματούσαν εκεί. Το κίνημα των Αναρχικών αριθμούσε από μόνο του αρκετές χιλιάδες και είχε κατανεμηθεί αφενός στη γερμανόφωνη εφημερίδα ”Arbeiter-Zeitung” (= Εργατική Ώρα) με συντάκτη τον Αυγούστο Σπάις και αφετέρου, στη συνάσπιση ενός ένοπλου μετώπου δράσης. Η επαναστατική του στρατηγική επικεντρωνόταν σε μια σειρά αλεπάλληλων πετυχημένων χτυπημάτων ενάντια σε αστυνομία και εμπορικούς κόμβους της εποχής, που θα ανοίξει το δρόμο στους εργάτες για μαζικότερες συγκρούσεις, τη κατάρρευση της καπιταλιστικής οικονομίας και εν τέλει, τη συγκρότηση μιας ελευθερο-σοσιαλιστικής. 
.
HACAT_A13B
               
.                 
Τον Οκτώβρη του 1884, η Ομοσπονδία Εμποροϋπαλλήλων και Σωματείων ανακύρηξε ομόφωνα πως η 1η Μάη του 1886 θα είναι η μέρα εγκαθίδρυσης του εργατικού 8ώρου. Όσο η ημερομηνία αυτή πλησίαζε, όλο και περισσότερα σωματεία διοργάνωναν απεργίες που θα υποστήριζαν το εν λόγω αίτημα με αποτέλεσμα τη συμμετοχή 500.000 απεργών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, που βγήκαν στους δρόμους. Οι αρχικοί αριθμοί, προθυμοποιούσαν ακόμη περισσότερο κόσμο να συμμετέχει, κάνοντας για παράδειγμα τους 30.000 διαδηλωτές στο Σικάγο να φτάσουν στους 80.000, οδηγούμενοι από τον Αναρχικό ιδρυτή της ”Διεθνούς Οργάνωσης Εργατών” Άλμπερτ Πάρσονς και την οικογενειά του στη λεωφόρο Μίσιγκαν. Με τον ίδιο τρόπο, ακολούθησαν οι πόλεις Ν. Υόρκη, Ντιτρόιντ και Μιλγουόκι.
.
labor-day-parade-1882-granger
.
Τη 3η Μάη, απεργοί συναντήθηκαν στο εργοστασίο της εταιρείας θεριστικών Μακόρμικ. Όλοι οι συμμετέχοντες σε σωματεία είχαν κλειδωθεί έξω από το Φλεβάρη και επιτεθεί από φύλακες της ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας Πινκερτον σε προηγούμενη απεργία, το 1885. Οι ολιγάριθμοι απεργοσπάστες από την άλλη, βρισκόντουσαν διαρκώς αντιμέτωποι με τα σωματεία στη καθημερινή τους προσπάθειά να μπουν στο εργοστάσιο, παρ’όλο του ότι βρίσκονταν υπό τη φύλαξη 400 αστυνομικών, οι οποίοι και εκείνη τη μέρα άνοιξαν τυφλά πυρ στο πλήθος. 2 εργάτες σκοτώθηκαν, μέχρι να ακουστούν οι φωνές του Αυγούστου Σπάις που προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα.  
.
HACAT_V17.tif
.
Εξοργισμένοι από αυτή την έξαρση καταστολής, οι τοπικοί Αναρχικοί έσπευσαν να τυπώσουν φυλλάδια που καλούσαν την επόμενη μέρα στη πλατεία Χέιμάρκετ, που ήταν σημαντικό σημείο εμπορικής συναλλαγής. Τα φυλλάδια, σε γερμανική και αγγλική γλώσσα, έγραφαν ότι η αστυνομία δολοφόνησε εργαζομένους για χάρη των συμφερόντων και προέτρεπε τους εργαζομένους να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους. Η επικεφαλίδα έλεγε ”ΕΚΔΙΚΗΣΗ – ΕΡΓΑΤΕΣ ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ”.
.
HACAT_PE6
.
Όσο στις 4 του Μάη οι Αυγούστος Σπάις, Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν μιλούσαν σε ένα πλήθος 3000 ατόμων επάνω σε μια καρότσα, μεγάλη αστυνομική δύναμη παρακολουθούσε από κοντά. Κατά τις 22.30 το βράδυ, την ώρα που ο Φίλντεν τελείωνε την ομιλία του, οι αστυνομικές δυνάμεις διογκώθηκαν και έπειτα ξεκίνησαν να κατευθήνονται σε σχηματισμό προς τη καρότσα, διαλύοντας βίαια τη συγκέντρωση. Ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εκτοξεύθηκε προς το μέρος τους, σκοτώνοντας τους 7.
.
2-haymarket-riot-1886-granger
.
Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ στο συγκεντρωμένο κόσμο, που απάντησε επίσης πυροβολώντας και τραυματίζοντας σοβαρά 60 αστυνομικούς. Συνολικά 4 εργάτες σκοτώθηκαν και άλλοι 70 κατέληξαν τραυματίες, αριθμός που έκανε τον τότε αξιωματικό Μάικλ Σάακ να περηφανεύεται για την ”υπεροχή” των δυνάμεων καταστολής.
.
1demaio1886
.
Την επόμενη ημέρα, ακολούθησε ένα εκτενές ”κυνήγι μαγισσών” από τις Αρχές που εισέβαλαν σε πολλά σπίτια της πόλης, αλλά και το συστημικό Τύπο που συκοφαντούσε καθημερινά τα συνδικαλιστικά κίνητρα. Οι Νιου Γιορκ Τάιμς έγραψαν μάλιστα, για ”αυτοάμυνα των αστυνομικών στην επίθεση της απεργιακής συμμορίας”. Τα σωματεία εκδιώθηκαν, Αναρχικοί απεικονίζονταν σα δαιμονοποιημένες φιγούρες σε αφίσες για πειθώ της τότε πρωτοεμφανιζόμενης μεσαίας τάξης αλλά και ως εκφοβισμός για την ακεραιότητα της ιδιωτικής περιουσίας, ενώ πολλές οργανώσεις σα τους ”Ιππότες της Εργασίας”, απαρνήθηκαν κάθε συσχετισμό με τον Αναρχικό χώρο και εξίσωσαν τις πρακτικές του με αυτοκτονία. 
.
HACAT_V111
.
Στις 5 Μάη, η αστυνομία εισβάλει στα γραφεία της ”Arbeit-Zeitung” και συλλαμβάνει τον Αυγούστο Σπάις, τον βοηθό συντάκτη Μάικλ Σουάμπ και το τυπογράφο Άντολφ Φίσερ.

.

.

Μιας και δεν υπήρχαν αποδείξεις ως προς το ποιος πέταξε τον εκρηκτικό μηχανισμό, ως πειστήριο χρησιμοποιήθηκε ένα από τα φυλλάδια που καλούσαν τους εργάτες στη πλατεία Χέιμαρκετ. 2 ημέρες μετά, η αστυνομία εισβάλει στο σπίτι του Λούις Λινγκ και ανακαλύπτει βόμβες σε προπαρασκευαστικό στάδιο. Ο σπιτονοικοκύρης του, αρχικά απειλούμενος ως ύποπτος, συνεργάστηκε αναγνωρίζοντας τον Λινγκ ως βομβιστή. Το κράτος ακολούθησε την ίδια τακτική και με ένα συνεργάτη του Αυγούστου Σπάις, ονόματι Μπαλτάζαρ Ραού. Ο Ραού ισχυρίστηκε πως Ο Σπάις, όπως όλοι οι κατηγορούμενοι είχαν πειραματιστεί με αυτοσχέδιες βόμβες και πως έκαναν χρήση κωδικοποιημένων λέξεων ανάμεσα στις δημοσιεύσεις της Arbeit-Zeitung, ως συνθηματικό για χρήση βομβών στη πλατεία Χέιμαρκετ.
.
HACAT_A14A
.
Μαζί με τους Σπάις, Σουάμπ, Φίσερ και Λινγκ ως ύποπτοι κατηγορήθηκαν οι Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν, ως τα κοντινότερα άτομα που βρισκόντουσαν στο σημείο ρίψης της βόμβας. Τέλος, συλλήφθηκαν οι Όσκαρ Νιμπ και Τζωρτζ Ένγκελ, λόγω παλαιότερης γνωστοποίησης των πεποιθησεών τους από τις Αρχές. Η δίκη κράτησε 3 βδομάδες, με απομάκρυνση όλων όσων είχαν τη παραμικρή συνδικαλιστική, οικογενειακή ή φιλική σχέση από την αίθουσα. Οι 8 κατηγορούμενοι κρίθηκαν όλοι ένοχοι και καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό, εκτός του Νιμπ που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση. Στο άκουσμα της δικαστικής απόφασης, ο Νιμπ κατέδειξε τον αξιωματικό Σάακ λέγοντας πως διοικεί τη χειρότερη συμμορία στη πόλη, που πλιατσικολογεί σπίτια φτωχών εργαζομένων.
.
ihaymar001p1
.

Μια μέρα πριν τον απαγχονισμό, ο Λουίς Λινγκ επέλεξε να αυτοκτονήσει, μη θέλοντας να χαρίσει τη θανατωσή του στο κράτος. Στις 11 Νοέμβρη 1887, λίγες στιγμές πριν τον απαγχονισμό, ο Σπάις φώναξε τη φράση ”Θα έρθει η μέρα όπου η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα”.

.

HACAT_V31B

.

Ουσιαστικά, η λασπολόγηση του αγώνα με αφετηρία το Χέιμαρκετ, δεν τελείωσε ποτέ. Οι  σχολιασμοί των εφημερίδων και οι τερατόμορφες απεικονίσεις των Αναρχικών όχι μόνο συνεχίστηκαν αλλά και πλύθαιναν μετά την εκτελεσή τους, ενώ το βιβλίο που εξέδωσε ο αξιωματικός Σάακ, ενέπνευσε φόβο απέναντι σε απεργούς και μετανάστες παγκοσμίως.

.

Haymarketaffairmemorial

Περί ενδοκινηματικής πολώσεως ο λόγος… (Ίντρο)

blvsred

Όσο και αν φαίνεται παράταιρο για προϊδεασμός, δε συνηθίζω να δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα σε αναλύσεις εσωτερικής κατανάλωσης. Η αυτοκριτική έχει λόγο ύπαρξης με προϋπόθεση τον αμιγώς εποικοδομητικό χαρακτήρα, αλλιώς είτε εξυπηρετεί το χιλιοπαιγμένο ”να’χαμε να λέγαμε”, είτε το πατροπαράδοτο ξεκατίνιασμα (που πέραν της παντελούς έλλειψης οποιασδήποτε πρακτικής του εφαρμογής οκ, ας παραδεχθούμε επιτέλους πως όλοι αγαπάμε). Ωστόσο, δεν αγνοείς μια κατάσταση  τόσο εξόφθαλμη που μέχρι και οι τοοόσο βραδύκαυστες πόρνες της Βαβυλώνας έχουν αντιληφθεί, ώστε να τη πλασάρουν καθημερινά σαν εμφυλιακό τυράκι στα δελτία των 8 (8+ κάτι ψιλά για κάποιους) και κάθε λογής άλλο βήμα, τη στιγμή που στη καλύτερη των περιπτώσεων, ειδικεύονται ακόμα στη διαστρέβλωση γεγονότων που μας πάνε χρόνια πίσω (μη ξεχνάμε και εκείνες τις… ανυπέρβλητες αποκαλύψεις εύφλεκτων αλλαντικών με ευφάνταστες ονομασίες, ε;).

Σε αυτό το σημείο θα πεις και με το δίκιο σου, ”ωραία θεματολογία επέλεξε αυτός, για να κάνει πρώτη εντύπωση”. Αλλά δε γαμιέται. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας τονε πιεί.

Κάτι λοιπόν που παρατηρείται όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, είναι ο περιορισμός σχηματισμών και ατομικοτήτων σε πολύ συγκεκριμένες τοποθετήσεις, οδηγώντας έτσι το σύνολο του αγωνιστικού δυναμικού σε πολώσεις. Κάθε μια από αυτές τις πολώσεις, αφορά και ξεχωριστή μεθόδο του Αναρχικού πολιτικού στερεώματος (π.χ. Αυτοοργάνωση, Χάος, Μηδέν), ενώ παράλληλα διατηρεί/εκφράζει και σαφή δογματισμό απέναντι στις υπόλοιπες. Αυτό όσο και να προτάσει το ιδεολογικό άλλωθι ως μπροστάρη, δε παύει να θεμελιώνεται από ισχυρούς ψυχολογικούς παράγοντες – οι οποίοι κιόλας (για να λέμε και του γουόνα-μπι-εξεγερμένου το δίκαιο) αν δεν εκδηλωθούν τώρα, πότε; Αν όχι σε μας, σε ποιους;

Με τα πολλά έχουμε καταλήξει από την μία με τους (αναπόφεκτους, ιφ γιου ασκ μι) μικροπολιτίκ ρήτορες που ειλικρινά, στη δόμηση της όποιας επόμενης κοινωνίας κάθε άλλο παρά με το τσαπί στο χέρι περιμένεις να τους δεις και από την άλλη, σε μία συνειδητή αποφυγή νηφαλιότητας στη πολιτική σκέψη που όσο και να μάχεται να αποδείξει με την επίσημη εδραίωσή της για το αντίθετο, περισσότερο με εν βρασμώ αντίδραση στους πρώτους μοιάζει. Είναι άραγε αυτό όντως ζήτημα επιλογής, ή κατακούτελη ένδειξη ανικανότητας στη πολυπραγμοσύνη, που επιφέρει το καπιταλιστικό κατάλοιπο της εξειδίκευσης (λέω εγώ τώρα); Αν μη τι άλλο δε νομίζω να σήμαινε αυτό ακριβώς η κατά τ’άλλα ευπρόσδεκτη έννοια της πολυμορφίας, τελευταία φορά που τσέκαρα του λάστιχον.

.

Πότε όμως πραγματοποιήθηκε άλλωστε εγχείρημα, με τις διαφωνίες για θεμελίωση; Προτού ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε, κακό δεν κάνει να θυμηθούμε λιγάκι πως ανεξαρτήτου της αποστάσεως μεταξύ πολιτικών υποκειμένων, πρώτο λόγο έχουν οι τεμνόμενες στοχοθεσίες. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, πολιτική δεν είναι παρά ο τρόπος που επιλέγουμε να συμβιώνουμε.

.

Ας το ρίξουμε και το παραδειγματάκι: Μια άγρια απεργία με τα ούλα της. Προκειμένου να γίνει το κάλεσμα, απαιτείται καλώς ή κακώς κάποιας μορφής δόμηση, όπως ασφαλώς θα πρέπει να γίνεται για 1002 άλλα και σε μια οποιαδήποτε άκρατη κοινότητα. Έπειτα, με την αυθόρμητη διαδραστικότητα στο δρόμο μπαίνουν σε χρήση όλα τα υπόλοιπα (ναι, φυσικά μπορεί να αστράψει το έκφυλο χειλάκι σας, Χάος και Μηδέν συμπεριλαμβάνονται). Όλα καλά, όλα ανθηρά. Το ζήτημα δημιουργείται από εκεί και πέρα, σε αναλογία πάντα με το πόσο άμοιρος ευθυνών αισθάνεται ο καθένας βεβαίως – βεβαίως. Γιατί σόρρυ κιόλα(ς), άλλο πράγμα είναι η ευθύνη που αναλαμβάνει η Ε.Ο. που έχεις κολλήσει στο τοίχο του δωματίου σα να ήταν συγκρότημα και εκ διαμέτρου άλλο το ξεκαύλωμα σου σε μια πορεία με προσυμφωνημένα χαρακτηριστικά και στρατηγική, που στη τελική δεν συνδιαμόρφωσες/άκουσες και ποτέ γιατί ”δεν είσαι της θεωρίας”. Σόρρια λέμε, αλλά μετρημένα κουκιά είναι. Αν τώρα, σου έχει μείνει απ’την εφηβεία τόσο γινάτι για τη σκατένια μας κοινωνία και θες να παίζεις το ρόλο του κακούλη, παίζει και το ενδεχόμενο του να αράξεις και να αφήσεις την απεύθυνση για όσους αυτά τα βλέπουν περσινά ξινά σταφύλια, χωρίς περιττές μουρμούρες (που επιστημονικώς αποδεδειγμένα προκαλούν και ρυτίδες). Ίσως σε αυτό να βοηθήσει και το πλήρες κείμενο του Πολύκαρπου Γεωργιάδη, με τίτλο ”Για Το (Αυτο)ξεπέρασμα του Μηδενισμού”

.1507074_634539133274600_699033389_n

.

Άλλο ένα σχετικό φαινόμενο, είναι αυτό της μονοθεματικής διακλάδωσης (Αναρχο-οικολόγοι, Αναρχο-συνδικαλιστές, Αναρχο-φεμινίστριες, Αναρχο-ΛΟΑΤ). Μεταξύ άλλων, η χρήση του Αναρχικού προσδιορισμού ως συνθετικό σε ήδη συμπεριλαμβανόμενα προτάγματά του, έχει οδηγήσει κατ’εμέ επανελειμένως σε διάβρωση της σημασίας του. Ενδεικτικό παράδειγμα οι βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου διατηρώντας για γενιές την εν λόγω μονοθεματική διακλάδωση έχουν πλέον εξισώσει σε μεγάλο βαθμό την έννοια της Αναρχίας με στείρο αντικρατισμό, ανοίγοντας έτσι και το δρόμο στο να εμφανιστούν ακόμη και συνδιασμοί πλήρως αντιφατικών εκφάνσεων, όπως ”Αναρχο”καπιταλιστές και ”Αναρχο”εθνικιστές. Κάτι στο οποίο έχει ήδη γίνει… πάσα και στον ελλαδικό χώρο, αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν τάσεις που απαρνούνται το κομμουνισμό ως έννοια, ακόμη και αν η αναφορά του επισημαίνει άμεσα την ακατέργαστη μορφή του και κατηγορηματικά όχι κάποιο κεντρικό σχεδιασμό τύπου σοβιέτ, με τον οποίο λανθασμένα πλέον ταυτίζεται και από υποτιθέμενα ζυμωμένες συνειδήσεις.

.

Εν κατακλείδι, η Αναρχία – και αποφεύγω συνειδητά σε αυτό και μόνο το κείμενο τον όρο ”Αναρχισμός” – είναι ένα τρίποδο (ναι, σαν αυτά του H.G. Wells ένα πράγμα). Προκειμένου να διατηρείται ακλόνητη, έχει ανάγκη ΕΞΙΣΟΥ όλες τις μεθόδους της. Πόσο ανέφικτες θα ήταν άλλωστε, οι μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες με την απουσία κάποιας από αυτές τις αλληλένδετες πτυχές. Αν ο καθένας λοιπόν διαλέγει μία και τη κάνει σημαία, δεν έχουμε τίποτα άλλο από αδιεξόδως ημιτελείς θεωρήσεις και πολωμένο δυναμικό, που για να καλύψει το ξηλωμένο κενό του, γυρεύει εις αεί για πολιτική καθαρότητα σα το σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

.

Ρεστ Μάι Κέις.