Χρονικό: Μάρτυρες του Σικάγο

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΙΓΑΓΟ

Τα αρχικά γεγονότα, που εγκαθίδρυσαν την

Πρωτομαγιά και το εργατικό 8ωρο.

.

tumblr_mm2dx87txf1qf5sgyo1_1280ββ

.

Αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την ύφεση του 1873-79, ακολούθησε ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, βασισμένη στα υψηλά ποσοστά εκμετάλλευσης της υπεραξίας μεταναστών εργατών. Οδηγούμενοι από την επιβίωση, οι οικονομικοί μετανάστες κατέφθαναν ανά εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως από Γερμανία, Τσεχία, αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο σε λιμάνια όπως αυτό του Σικάγο, προκειμένου να δουλέψουν με ελάχιστο ωράριο τις 60 ώρες ανά 6ήμερη εργατική βδομάδα και 1,50 δολλάριο μεροκάματο. Οι αντιξοότητες των συνθηκών ήταν ασφαλώς ανάλογες, με τα αφεντικά να ασκούν σωματική βία, να απολύουν με ταξινόμηση σε μάυρη λίστα, να εκβιάζουν και να στρατολογούν ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας, απεργοσπάστες και κατασκόπους για να διχάζουν τους εργάτες.
.
HACAT_V45
.
Αυτό οδήγησε τη πόλη του Σικάγο να γίνει εκτός από εμπορικό δίαυλο της εποχής, ορόσημο οργάνωσης για την Εργατική Τάξη, αλλά και στέγη δικτύωσης των διεκδικήσεων από και για τα ίδια τα χέρια όπου ουσιαστικά την έχτισαν. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής επιβράδυνσης ανάμεσα στο 1882 και το 1886, ενεργοποιήθηκαν Σοσιαλιστικές και Αναρχικές οργανώσεις που μαζικοποίησαν και διεύρυναν τα αιτήματα της Εργατικής Τάξης. Αναμεσά  τους οι ”Ιππότες της Εργασίας”, οι οποίοι αν και δεν συνέναισαν στα  ανατρεπτικά προτάγματα των προαναφερθέντων δεκαπλασιάστηκαν από 70.000 σε 700.000 μέσα στη διετία 1884-86 και υποστήριζαν το κοινό σύνθημα ”8 ώρες δουλειά, 8 ώρες διασκέδαση, 8 ώρες ξεκούραση”.
.
8hours1886Chicago
.
Ακόμη και αν αυτό ήταν κάτι αρκετά προχωρημένο για τα δεδομένα της εποχής, οι διεκδικήσεις δεν σταματούσαν εκεί. Το κίνημα των Αναρχικών αριθμούσε από μόνο του αρκετές χιλιάδες και είχε κατανεμηθεί αφενός στη γερμανόφωνη εφημερίδα ”Arbeiter-Zeitung” (= Εργατική Ώρα) με συντάκτη τον Αυγούστο Σπάις και αφετέρου, στη συνάσπιση ενός ένοπλου μετώπου δράσης. Η επαναστατική του στρατηγική επικεντρωνόταν σε μια σειρά αλεπάλληλων πετυχημένων χτυπημάτων ενάντια σε αστυνομία και εμπορικούς κόμβους της εποχής, που θα ανοίξει το δρόμο στους εργάτες για μαζικότερες συγκρούσεις, τη κατάρρευση της καπιταλιστικής οικονομίας και εν τέλει, τη συγκρότηση μιας ελευθερο-σοσιαλιστικής. 
.
HACAT_A13B
               
.                 
Τον Οκτώβρη του 1884, η Ομοσπονδία Εμποροϋπαλλήλων και Σωματείων ανακύρηξε ομόφωνα πως η 1η Μάη του 1886 θα είναι η μέρα εγκαθίδρυσης του εργατικού 8ώρου. Όσο η ημερομηνία αυτή πλησίαζε, όλο και περισσότερα σωματεία διοργάνωναν απεργίες που θα υποστήριζαν το εν λόγω αίτημα με αποτέλεσμα τη συμμετοχή 500.000 απεργών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, που βγήκαν στους δρόμους. Οι αρχικοί αριθμοί, προθυμοποιούσαν ακόμη περισσότερο κόσμο να συμμετέχει, κάνοντας για παράδειγμα τους 30.000 διαδηλωτές στο Σικάγο να φτάσουν στους 80.000, οδηγούμενοι από τον Αναρχικό ιδρυτή της ”Διεθνούς Οργάνωσης Εργατών” Άλμπερτ Πάρσονς και την οικογενειά του στη λεωφόρο Μίσιγκαν. Με τον ίδιο τρόπο, ακολούθησαν οι πόλεις Ν. Υόρκη, Ντιτρόιντ και Μιλγουόκι.
.
labor-day-parade-1882-granger
.
Τη 3η Μάη, απεργοί συναντήθηκαν στο εργοστασίο της εταιρείας θεριστικών Μακόρμικ. Όλοι οι συμμετέχοντες σε σωματεία είχαν κλειδωθεί έξω από το Φλεβάρη και επιτεθεί από φύλακες της ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας Πινκερτον σε προηγούμενη απεργία, το 1885. Οι ολιγάριθμοι απεργοσπάστες από την άλλη, βρισκόντουσαν διαρκώς αντιμέτωποι με τα σωματεία στη καθημερινή τους προσπάθειά να μπουν στο εργοστάσιο, παρ’όλο του ότι βρίσκονταν υπό τη φύλαξη 400 αστυνομικών, οι οποίοι και εκείνη τη μέρα άνοιξαν τυφλά πυρ στο πλήθος. 2 εργάτες σκοτώθηκαν, μέχρι να ακουστούν οι φωνές του Αυγούστου Σπάις που προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα.  
.
HACAT_V17.tif
.
Εξοργισμένοι από αυτή την έξαρση καταστολής, οι τοπικοί Αναρχικοί έσπευσαν να τυπώσουν φυλλάδια που καλούσαν την επόμενη μέρα στη πλατεία Χέιμάρκετ, που ήταν σημαντικό σημείο εμπορικής συναλλαγής. Τα φυλλάδια, σε γερμανική και αγγλική γλώσσα, έγραφαν ότι η αστυνομία δολοφόνησε εργαζομένους για χάρη των συμφερόντων και προέτρεπε τους εργαζομένους να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους. Η επικεφαλίδα έλεγε ”ΕΚΔΙΚΗΣΗ – ΕΡΓΑΤΕΣ ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ”.
.
HACAT_PE6
.
Όσο στις 4 του Μάη οι Αυγούστος Σπάις, Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν μιλούσαν σε ένα πλήθος 3000 ατόμων επάνω σε μια καρότσα, μεγάλη αστυνομική δύναμη παρακολουθούσε από κοντά. Κατά τις 22.30 το βράδυ, την ώρα που ο Φίλντεν τελείωνε την ομιλία του, οι αστυνομικές δυνάμεις διογκώθηκαν και έπειτα ξεκίνησαν να κατευθήνονται σε σχηματισμό προς τη καρότσα, διαλύοντας βίαια τη συγκέντρωση. Ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εκτοξεύθηκε προς το μέρος τους, σκοτώνοντας τους 7.
.
2-haymarket-riot-1886-granger
.
Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ στο συγκεντρωμένο κόσμο, που απάντησε επίσης πυροβολώντας και τραυματίζοντας σοβαρά 60 αστυνομικούς. Συνολικά 4 εργάτες σκοτώθηκαν και άλλοι 70 κατέληξαν τραυματίες, αριθμός που έκανε τον τότε αξιωματικό Μάικλ Σάακ να περηφανεύεται για την ”υπεροχή” των δυνάμεων καταστολής.
.
1demaio1886
.
Την επόμενη ημέρα, ακολούθησε ένα εκτενές ”κυνήγι μαγισσών” από τις Αρχές που εισέβαλαν σε πολλά σπίτια της πόλης, αλλά και το συστημικό Τύπο που συκοφαντούσε καθημερινά τα συνδικαλιστικά κίνητρα. Οι Νιου Γιορκ Τάιμς έγραψαν μάλιστα, για ”αυτοάμυνα των αστυνομικών στην επίθεση της απεργιακής συμμορίας”. Τα σωματεία εκδιώθηκαν, Αναρχικοί απεικονίζονταν σα δαιμονοποιημένες φιγούρες σε αφίσες για πειθώ της τότε πρωτοεμφανιζόμενης μεσαίας τάξης αλλά και ως εκφοβισμός για την ακεραιότητα της ιδιωτικής περιουσίας, ενώ πολλές οργανώσεις σα τους ”Ιππότες της Εργασίας”, απαρνήθηκαν κάθε συσχετισμό με τον Αναρχικό χώρο και εξίσωσαν τις πρακτικές του με αυτοκτονία. 
.
HACAT_V111
.
Στις 5 Μάη, η αστυνομία εισβάλει στα γραφεία της ”Arbeit-Zeitung” και συλλαμβάνει τον Αυγούστο Σπάις, τον βοηθό συντάκτη Μάικλ Σουάμπ και το τυπογράφο Άντολφ Φίσερ.

.

.

Μιας και δεν υπήρχαν αποδείξεις ως προς το ποιος πέταξε τον εκρηκτικό μηχανισμό, ως πειστήριο χρησιμοποιήθηκε ένα από τα φυλλάδια που καλούσαν τους εργάτες στη πλατεία Χέιμαρκετ. 2 ημέρες μετά, η αστυνομία εισβάλει στο σπίτι του Λούις Λινγκ και ανακαλύπτει βόμβες σε προπαρασκευαστικό στάδιο. Ο σπιτονοικοκύρης του, αρχικά απειλούμενος ως ύποπτος, συνεργάστηκε αναγνωρίζοντας τον Λινγκ ως βομβιστή. Το κράτος ακολούθησε την ίδια τακτική και με ένα συνεργάτη του Αυγούστου Σπάις, ονόματι Μπαλτάζαρ Ραού. Ο Ραού ισχυρίστηκε πως Ο Σπάις, όπως όλοι οι κατηγορούμενοι είχαν πειραματιστεί με αυτοσχέδιες βόμβες και πως έκαναν χρήση κωδικοποιημένων λέξεων ανάμεσα στις δημοσιεύσεις της Arbeit-Zeitung, ως συνθηματικό για χρήση βομβών στη πλατεία Χέιμαρκετ.
.
HACAT_A14A
.
Μαζί με τους Σπάις, Σουάμπ, Φίσερ και Λινγκ ως ύποπτοι κατηγορήθηκαν οι Άλμπερτ Πάρσονς και Σάμιουελ Φίλντεν, ως τα κοντινότερα άτομα που βρισκόντουσαν στο σημείο ρίψης της βόμβας. Τέλος, συλλήφθηκαν οι Όσκαρ Νιμπ και Τζωρτζ Ένγκελ, λόγω παλαιότερης γνωστοποίησης των πεποιθησεών τους από τις Αρχές. Η δίκη κράτησε 3 βδομάδες, με απομάκρυνση όλων όσων είχαν τη παραμικρή συνδικαλιστική, οικογενειακή ή φιλική σχέση από την αίθουσα. Οι 8 κατηγορούμενοι κρίθηκαν όλοι ένοχοι και καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό, εκτός του Νιμπ που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση. Στο άκουσμα της δικαστικής απόφασης, ο Νιμπ κατέδειξε τον αξιωματικό Σάακ λέγοντας πως διοικεί τη χειρότερη συμμορία στη πόλη, που πλιατσικολογεί σπίτια φτωχών εργαζομένων.
.
ihaymar001p1
.

Μια μέρα πριν τον απαγχονισμό, ο Λουίς Λινγκ επέλεξε να αυτοκτονήσει, μη θέλοντας να χαρίσει τη θανατωσή του στο κράτος. Στις 11 Νοέμβρη 1887, λίγες στιγμές πριν τον απαγχονισμό, ο Σπάις φώναξε τη φράση ”Θα έρθει η μέρα όπου η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα”.

.

HACAT_V31B

.

Ουσιαστικά, η λασπολόγηση του αγώνα με αφετηρία το Χέιμαρκετ, δεν τελείωσε ποτέ. Οι  σχολιασμοί των εφημερίδων και οι τερατόμορφες απεικονίσεις των Αναρχικών όχι μόνο συνεχίστηκαν αλλά και πλύθαιναν μετά την εκτελεσή τους, ενώ το βιβλίο που εξέδωσε ο αξιωματικός Σάακ, ενέπνευσε φόβο απέναντι σε απεργούς και μετανάστες παγκοσμίως.

.

Haymarketaffairmemorial

Κρατικός ”Αντιφασισμός”…και άλλα εικονογραφημένα.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ”ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ”… ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ.

Οι συγκλίσεις και ο ειρωνικός αντίκτυπος της σύγκρουσης, ανάμεσα στα ομογενή ακροδεξιά έγκατα.

gkania

Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την πολύπλευρη προώθηση της Χρυσής Αυγής και την απότομη διόγκωση των εκλογικών ποσοστών της, γίναμε μάρτυρες άλλης μιας μηντιακής παράστασης, της οποίας η έκταση ξεπερνά ακόμη και τα πλέον τόσο ξεχειλωμένα προσχήματα του κράτους.

Μετά από ένα απώγειο σύγκλισης μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού της Νέας Δημοκρατίας με τον ιδεοκεντρικό φασισμό της Χρυσής Αυγής, η πρώτη από τις δύο πλευρές του δεξιού νομίσματος βρήκε την άλλη να οδηγεί τη συνεργασία τους στα πρόθυρα επικοινωνιακού εκτροχιασμού.

.

Παρ’όλο που ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δεν ήταν ούτε ο πρώτος και σίγουρα δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος νεκρός από τα αδίστακτα χέρια της ακροδεξιάς, η δικιά του δολοφονία την εξώθησε να προβάλει ένα ολόκληρο σχίσμα στο ίδιο το εσωτερικό της, προκειμένου να αποσυμπιέσει μία επικείμενη κοινωνική έκρηξη – αλλά και να εκμηδενίσει ένα βραχύχρονο ιστορικό κοινής πολιτικής, στα μάτια της κοινωνίας. Κάνοντας μία αναδρομή σε αυτό, γίνονται κραυγαλέα καταφανείς, δύο όχι και τόσο παράλληλοι δρόμοι.

.

Από τη μία, δεσπόζει η Νέα Δημοκρατία. Ακροβατώντας στα όρια του κεντροδεξιού πολιτικού άξονα, άφησε ευχαρίστως πίσω και το προσωπείο της μεταμοντέρνας, αστικής παράταξης με ”νέο κοινωνικό συμβόλαιο” που πήγε να εγκαθιδρύσει ο Κ.Καραμανλής, ως ένα θλιβερό επίλογο της πλασματικής ευμάρειας. Αμασκάρευτη πια και ως κάτοχος ενός αγέρωχου και στιβαρού ύφους που προσδίδει δυσωδία του ξεχασμένου παρελθόντος, απαρτίζεται από μία φρέσκια φουρνιά βαθύτατα συντηρητικών στελεχών. Ανάμεσά τους, πρώην μέλη δεδηλωμένα φασιστικών οργανώσεων (Μάκης Βορίδης – ΕΠΕΝ, Νίκος Δένδιας – ΕΝΕΚ), φανατικούς υμνητές του μιλιταρισμού (Φαήλος Κρανιδιώτης), βουλευτές του προ ολίγων ετών χαρακτηρισμένου μέχρι και από την ίδια ”εξτρεμιστικού” ΛΑ.ΟΣ. (Άδωνης Γεωργιάδης, Θάνος Πλεύρης, Κυριάκος Βελόπουλος) και ασφαλώς, μία πληθώρα λοιπών ακροδεξιών στοιχείων που όσο αναμένουν ”στο πάγκο”, αρέσκονται στη δήλωση προκλητικών τοποθετήσεων, που βρίσκουν τεράστια απήχηση στις επίσημες διαδυκτιακές αναδημοσιεύσεις της Χρυσής Αυγής (π.χ. Χριστίνα Σιδέρη). Εξαντλώντας κάθε περιθώριο πρακτικής εφαρμογής των… αξιών που φέρει αυτό το εκφασισμένο δυναμικό της, η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση έχει εξελιχθεί σε έναν άνετο φιλοτέχνη του σαδισμού, πολλαπλασιάζοντας με γεωμετρική πρόοδο τα έργα της αστικής δημοκρατίας, σε όλα τα μήκη και πλάτη του ελλαδικού χώρου:

.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης, ευθύτατη στοχοποίηση ιδεολογικών αντιφρονούντων, απροκάλυπτοι βασανισμοί κρατουμένων και κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας, όξυνση αντιεργατικής ρητορικής και στρατηγικής, ποινικοποίηση και σφοδρή καταστολή απεργιών, σωματείων και διαδηλώσεων, ασφυκτική αστυνόμευση, εκδικητική στάση απέναντι σε αντιφασιστικές κινήσεις, εκκένωση καταλήψεων προς χάρη των ναζιστικών πογκρόμ κλπ.

.

Κυριολεκτικά, η Νέα Δημοκρατία του 2013 είναι ο ώριμος καρπός της παλιάς νεολαίας της, η οποία έδρασε εκτενώς με τα… δικά της τάγματα εφόδου υπό τις ονομασίες ”Κένταυροι” και ”Ρέιντζερς” από τα τέλη του 70′, έχοντας τελικό αποκορύφωμα το φόνο του καθηγητή Ι. Τεμπονέρα στις 8/1/91, όπου και διαλύθηκαν τυπικά επί Κ. Μητσοτάκη – όντας όμως έτσι κι αλλιώς παρακρατικός μηχανισμός, συνέχισαν να λειτουργούν ανεπίσημα. Στην ηγεσία τους βρισκόταν ο νυν βουλευτής Πειραιώς Βασίλης Μιχαλολιάκος (ξάδελφος του Νίκου Μιχαλολιάκου), απολάμβαναν τουλάχιστον της ένθερμης υποστήριξης από τους Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Γιώργο Βουλγαράκη, ενώ τα ηνία τους στη Καλαμάτα είχε αυτοπροσώπως αναλάβει ο… Αντώνης Σαμαράς.

.

9

.

Στην όχι και τόσο μακρινή, απέναντι όχθη του ακροδεξιού χειμάρρου, είμαστε καθημερινοί μάρτυρες μιας, τουλάχιστον φαινομενικά, αδιάκοπης διόγκωσης του ελληνικού ναζιστικού κόμματος, το οποίο πριν την είσοδό του στο κοινοβούλιο ήταν παντελώς άγνωστο σχεδόν στο σύνολο του σημερινού του κοινού. Οι καθοδηγητές του, με την ακροβασία ανάμεσα σε νομιμότητα και παρανομία, μοσχοπουλούν μία ”εθνοαπελευθερωτική” βιτρίνα στην απόπειρα να αποκρύψουν τα πραγματικά, φίλαυτα θέλω τους – κάτι που ενδυκνείει την άνεση συνεργασίας τους κυριολεκτικά με οποιονδήποτε. Πιο συγκεκριμένα και με βάση την ίδια της την αυστηρότατα ιεραρχική θεώρηση, εξισώνοντας κάποιος τη Χρυσή Αυγή με τον αρχηγό της Νίκο Μιχαλολιάκο και μόνο, μπορεί με επάρκεια να κατανοήσει το ρόλο της στο αν μη τι άλλο, έντονο πολιτικό προσκήνιο. Η εξ Παπαδόπουλου ορισμένη θητεία του ως αρχηγός της ΕΠΕΝ πριν τον Μάκη Βορίδη και η μετέπειτα γενναιόδωρη κρατική του μίσθωση από την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ), είναι μόνο δύο, ενδεικτικά παραδείγματα για το βαθμό βυθίσματος της όλης του οργάνωσης, στον ωκεανό του παρακράτους. Μία κατάσταση που έχοντάς την υπόψιν, εξανεμίζεται κάθε έκπληξη που τυχόν προκαλείται, στο άκουσμα χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από την Νέα Δημοκρατία, για την προεκλογική καμπάνια των Ευρωεκλογών του 2009 – όπως γινόταν άλλωστε κατ’επέκτασιν και μάλιστα, σύμφωνα και με το πρώην μέλος της και ταμία, χωρίς τις συχνές εισφορές του ”αδερφού κόμματος”, το ταμείο της Χρυσής Αυγής δε ξεπερνούσε ποτέ τα 300-400 ευρώ. Κάτι που φυσικά επιστρέφεται τώρα στο ”αδερφό κόμμα” με τους τόκους, αφού κάθε φορά που προβάλεται στα ΜΜΕ το γνωστό στημένο σόου άναρθρων κραυγών από τη Χρυσή Αυγή κατά των υπουργών, έχει προηγηθεί από αυτή καθολική υποστήριξη στα κυβερνητικά νομοσχέδια κατά τη ψηφοφορία τους στη Βουλή (κίνητρα υπέρ εφοπλιστών, ξεπούλημα δημόσιας γης σε ιδιώτες, κ.ά.).

.

Όσο όμως το επίσημο συγκυβερνητικό οικοδόμημα καταρρέει, διότι ακόμη και η δικιά του ”εκτός βιβλίου” συνταγή θεμελίωσης αποδείχθηκε ανεπαρκής, ως ενός σημείου άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο διακριτά τα μεταβατικά σημεία προς έναν άλλο, ισχυρότερο από πλευράς εδρών σχηματισμό. Οι φιλικά προσκύμενες στους ναζιστές νεοδημοκρατικές δηλώσεις πλύθαιναν, ενώ τα ναζιστικά στελέχη από τη πλευρά τους βρίσκονται διαρκώς σε ευχάριστη επαφή με τους κατά τ’άλλα… ”προδότες” και δεν έχουν διστάσει μέχρι και να επευφημήσουν από κοντά το Σαμαρά, για την ανελέητη στάση του στα μεταλλεία της καναδέζικης ”Eldorado Gold”, που εκπροσωπείται εγχώρια από το Μπόμπολα, στις Σκουριές Χαλκιδικής.

.

ergmet

.

Μάλιστα, λίγες μόλις μέρες πριν τη συλληψή του (26/9/13), ο Μιχαλολιάκος αντέστρεψε για πολλοστή φορά τα λεγόμενά του, δηλώνοντας σε τοπικό κανάλι πως σε καμία περίπτωση δεν αποκλείει τη… συνεργασία με το κυβερνών κόμμα. Βέβαια, οποιοδήποτε σοβαρό σενάριο μίας τέτοιας συγκυβέρνησης, επρόκειτο να διαψευθεί χλευαστικά μέχρι τη καταμέτρηση και της τελευταίας ψήφου.

.

Το μόνο σίγουρο είναι, πως όσο μακρινό και αν φαντάζει πλέον αυτό ως σενάριο, η ακροδεξιά παρακαταθήκη παραμένει διάχυτη, σε ένα συνασπισμό συντητητικότατων δυνάμεων, Στοχοθεσία του, η μέγιστη δυνατή επιβολή του υπάρχοντος στις τάξεις των εκμεταλλευομένων, μέσω βεβαίως σωματικής και οικονομικής καταστολής, αλλά ακόμη περισσότερο ως μία ευθεία βολή κατά της ταξικής συνείδησης.

.

Επιπροσθέτως, η στοχοθεσία που θέτει η έλευση της (όποιας) Χρυσής Αυγής στη διαρκή δημοσιότητα, ξεπερνάει κατά πολύ ακόμη και την ίδια. Και αυτό γιατί εφαρμόζοντας όρους μάρκετινγκ, εισάγει μια μεγάλη πλυθησμιακή μερίδα προς μία συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση, ασχέτως του αν η μερίδα αυτή τελικά επιλέξει να εκφραστεί ή όχι από αυτή. Αποτέλεσμα, είναι η προώθηση του όλου πακέτου αρρωστημένων αντιλήψεων στο ήδη επί πολλές δεκαετίες γόνιμο πανελλαδικό επίπεδο, καθώς και η ξαφνική διασπορά άλλων, ”ανένταχτων” φασιστικών μορφωμάτων. Η λειτουργία αυτών των διασπάσεων ωστόσο, μένει ασφαλώς απαράλλακτη, μιας και η αξιοποίηση του ευρύτερου εθνικιστικού φάσματος για τη διατήρηση του υπάρχοντος, όπως και η χρονική στιγμή κατά την οποία επιλέγεται, δεν είναι καθόλου τυχαία.

.

Με μία γρήγορη ματιά στην μεγαλύτερη εικόνα που σχηματίζει η εσωτερική πολιτική αρκετών πλέον κρατών εν μέσω λαϊκού αναβρασμού παγκοσμίως, γίνεται εξάλλου πασιφανές ένα ενιαίο μοτίβο προώθησης του εθνικισμού που εντείνει τη κοινωνική κρίση, ως ένα έσχατο εργαλείο συστημικής αυτοσυντήρησης από το μεγαλύτερο εχθρό οποιουδήποτε καθεστημένου, δηλαδή την εξάπλωση της μαζικής του αποκύρηξης. Με την εισαγωγή του ακροδεξιού Δούρειου Ίππου στο εσωτερικό της κοινωνίας, αφενός μπαίνει σε ισχύ η πολυπετυχημένη συνταγή του ”διαίρει και βασίλευε” αντικαθιστώντας τα συνδετικά στοιχεία της Εργατικής Τάξης με εθνοφυλετικά κριτήρια διχάζοντάς την, ενώ με την εξύμνηση της εκάστοτε θεσμικής νομιμότητας που εκ φύσεως ο εθνικισμός συνιστά, στοχεύεται παράλληλα και ολοκληρωτική αποδυνάμωση της όποιας στήριξης πραγματικά αντιστασιακών προταγμάτων με χαρακτηριστικά οριζόντιας δόμησης, που ουσιαστικά αποτελούν και το κύριο μέλημα του κράτους.

.

Αυτό όμως, δεν είναι επουδενί κάτι το καινούριο. Η χρήση των πιο ακραίων εκφάνσεων της Δεξιάς σε στιγμές πασιφανούς συστημικού αδιεξόδου, ήταν ανέκαθεν κατασταλτικό εργαλείο της δυτικής κυρίως πολιτικής ελίτ, προκειμένου να επιτευχθεί ιδεολογικός αποσυντονισμός και λαϊκή αποδιοργάνωση. Καλύτερη ενσάρκωση αυτής της τακτικής, αποτελεί το ΝΑΤΟικής προέλευσης Σχέδιο Προμηθεύς που υλοποιήθηκε με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, με στόχο να εξουδετερωθεί η όποια πιθανότητα Κομμουνιστικής εξέγερσης. Ο ίδιος συσχετισμός των δυτικών κυβερνήσεων όπως της Μ. Βρετανίας και ακόμη περισσότερο των ΗΠΑ με τις εγχώριες συντηρητικές δυνάμεις, είχε ήδη κάνει αισθητή τη παρουσία του από την εποχή του εμφυλίου, με στόχο τη κατεύθυνση της χώρας μακριά από τη πόλωση ενός ισχυρού, ευρύτερου αντιστασιακού ρεύματος που πήγαζε ήδη από τη δικτατορία Μεταξά.

.

Κάτι ακόμη που λειτουργεί ανασταλτικά στα προτάγματα οριζόντιας δόμησης, είναι η αντανακλαστική δημιουργία ενός βεβιασμένου, στείρου αντιλόγου στην εθνικιστική επηρροή του κοινωνικού στρώμματος χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό υπόβαθρο. Παρ’όλης της θετικής αντανάκλασης πολλών κομματιών της κοινωνίας, προκαλείται μία αφιέρωση δυναμικού αποκλειστικά στην έτσι κι αλλιώς, άμεση αναγκαιότητα του αντιφασιστικού αγώνα σαν αυτός να ήταν αυτοσκοπός, εκπληρώνοντας έτσι και το ρόλο που έχει εξ αρχής ο εθνικισμός, ως μηχανισμός επιβράδυνσης και καταστολής των κινημάτων από τα κάτω. Κινημάτων των οποίων οι διεκδικήσεις στις μετέπειτα χρονικές περιόδους, γίνονται έτσι σαφέστατα συμβιβασμένες.

.

Με γνώμονα τα παραπάνω, γίνεται σαφής ο αξιοποιήσιμος ρόλος μιας κυβερνητικής προέκτασης κάποιου φορέα σα τη Χρυσή Αυγή, η οποία και ως συγκοινωνούσα δεξαμενή ποσοστών αλληλεπιδρά κατά βούληση με αυτά της κυβέρνησης. Αυτό δίνει στους δύο σχηματισμούς την ικανότητα να ελίσσονται σε αναλογία με τα σημεία της επικαιρότητας, αλλά επί της ουσίας να μένουν ανέπαφοι – πράγμα που σημαίνει πως ακόμη και με αστικούς όρους, κάποιες ποινικές δίωξεις κάθε άλλο παρά επιφέρουν λήξη του ναζιστικού μορφώματος. Η υποτιθέμενη καταδίκη του φασισμού από το κράτος που τον γεννά και συντηρεί, μας χαρίζει απλόχερα το άλλωθι μιας ”αντικειμενικής” εξουσίας που στοχεύει στη ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων, ενώ παράλληλα ηρωποιεί τους χρυσαυγίτες βουλευτές για τα… μαφιοζιλίκια. Εν ολίγης, καταλήγει σε ένα συστημικό ρουά-ματ εναντίων της κοινωνίας, με αφορμή ένα ζήτημα του οποίου η επίλυση αφορά αποκλειστικά την ίδια και την οργή της.

.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

.

*Η παραπάνω ανάλυση δημοσιεύτηκε στο τεύχος #2 του εντύπου ”Ψιλά Γράμματα”, που εκδίδει η αναρχική συλλογικότητα Vogliamo Tutto E Per Tutti (για να κατεβάσετε το τεύχος, πατήστε εδώ).